Butterflies & Hurricanes

There must be a first time for everything so... a first post in English because of the non-Dutch speaking persons (possibly) reading this.*

Last weekend I spent in Wallis, a "Kanton" in the south of Switzerland bordering to Italy. I was invited by Anna, a colleague from the Engineering Geology group, living in Visp. Saturday morning I left in Zürich together with Fabian, boyfriend of Anna and on our way to Visp, Sarah (who comes from Fribourg) joined us on the train.

The four of us, one Belgian and three Suiss, went in the afternoon to Belalp for good old sledging. "Good old" is pretty relative, because it was the first time I did sledging without another one having to pull all the time (as is the case in the Ardennes for example). With at least half a meter of (fresh) snow, it was ideal to throw yourself into the white stuff...of course we had snow fights... who wouldn't with such a huge amount of it?

In total, we descended two times with the sledge. Fabian and Anna on the first one, Sarah and I on the second sledge. It must be said that we, without any experience, did it quite good...surely in curves, only the steepest parts we failed a little bit :). The next day I discovered some blue lines on my leg from the sledge going over/under/against us. But no problem at all, we had a great time and I'm sure I never ate that much snow before...

In the evening, we made the typical Walliser dish: cholera. It was a pity I could not enjoy the meal that much because I didn't heal 100% from my cold earlier last week... Anyway, cholera is a dish you must eat when you didn't eat for ages, because everything you need is in there going from cheese to potatoes and cabbage...

Sunday morning Sarah had to leave (good luck girl with your report!), so we were only 3 to go to Riederalp. We went all the way to the top at Moosfluh by funicular, where we had a magnificent view on the Aletsch Glacier at one hand and the Matterhorn at the other hand. On a prepared track (this means that a machine has compacted the snow), we walked along the crest towards Riederalp again. On our way we enjoyed the spectacular view on the snowy mountains (of which more than 20 above 4000m) of which the Matterhorn took most attention because we saw it from more than 50km away.

Because it was only the second time I was in the Alps in winter, I felt like being in heaven all the time... I never saw that much snow and although the abundance of skiing tracks, it was very quite and silent. For the second day in a row we warmed our cold hands (and feet) with a hot chocolate at the end of the trip.

On monday Fabian had to leave, so we were only 2... We decided to go to Zermatt to have a closer view on the Matterhorn or as the Walliser people say: das Hooru. The fact that Zermatt is very touristic was pretty soon confirmed to me because a lot of "electrified" taxis drive through the street(s) and many "non-equipped" people stroll the shopping street... although Anna disagreed and told that there were only few tourists now. Together with a Japanese family on basket shoes and 3 photo cameras, we went up towards Gornergrat in the cog-wheel train. We got off at Rotenboden for a snow walk towards Zermatt. Again the weather was brilliant and the view was exquisite/splendid/glorious/... (can I say more words to tell how much I liked it Anna?). During our walk we always had an outlook on the Matterhorn, dressed in snow. It was a pretty long trip and the last part was through the woods on a small path... which reminded me of the walks we make in summer in Austria only this time you walk about 50cm above the summer track...

We warmed ourselves with a hot chocolate and a glühwein before finishing the walk at sunset in Zermatt. Then we returned to Visp where I took my backpack and got back to Zürich... the end of a marvelous weekend and the beginning of my "love" for Wallis and his people!

Hereby, I want to thank Anna and her family for letting me stay at their place. I enjoyed the "warm" atmosphere in your house. Furthermore, I want to thank Fabian and Sarah for the great time we had together... unfortunately only one (or two) days. I hope to see you all again in Belgium!

*This will be the only post written in English, next time I go back to the good old Flemish!

The road ahead

Het is alweer bijna 2 weken geleden en op die tijd heb ik er weer een trip Zürich - Laakdal - Zürich opzitten met ook nog enkele tussenstops in Leuven.

Alles samen veel op de baan dus en dat terwijl de gezondheid allesbehalve gezond is. Ochja, ik ben niet de enige, méér dan 5 % van de Vlamingen (en Nederlanders) hebben griep (bron: degrotegriepmeting.nl) en ook hier in Zwitserland gaan de verkoudheden en griepen als een lopend vuurtje rond... U kan het dus al raden: ook mijn huisgenoten hebben het hier al zitten. Voor alle duidelijkheid al van voor mijn terugkomst, dus ik ben niet de schuldige!

Om toch maar even mijn frustraties omtrent de treinreis kwijt te kunnen, spui ik hier maar even enkele anekdotes over de IRIS of de VAUBAN, want zo heten de treinen die tussen Brussel en Zürich sporen.

Allereerst is het duidelijk dat er 3 maatschappijen verantwoordelijk zijn, elk met zijn eigenshappen. Kort samengevat voor een traject Brussel-Zürich: in België loopt men vertragingen op door defecte signalisaties, werken aan weer maar eens versleten sporen, e.d.

Vervolgens loopt men in Luxemburg (die geen eigen vertegenwoordiging krijgen op de trein) en Frankrijk meer vertraging op omdat men het juiste "slot" niet meer heeft en ook omdat voor de Fransen het niet belangrijk is dat men de Zwitserse grens op tijd bereikt. In Zwitserland doet men er dan natuurlijk alles aan om de achterstand in te halen en als de vertraging een half uur of minder bedraagt, dan slaagt men daar nog bijna in ook. Zo ook gisteren werd een vertraging in Basel van 25 minuten gereduceerd tot 3 minuten in Zürich. Bedraagt de vertraging in Basel méér dan 30 minuten, dan schaft men het traject Basel-Zürich af omdat het toch geen zin heeft: er rijden genoeg andere treinen tussen Basel en Zürich.

Dat laatste kan blijkbaar niet gezegd worden van de trajecten tussen franse stations, want in het franse deel van het traject zit de IRIS (of VAUBAN) dan ook overvol. Ook en zelfs bij vertragingen moeten de mensen zelfs rechtstaan... iets wat je niet zou verwachten in een internationale trein. Dit doet insinueren dat er in Frankrijk geen verbindingen zijn tussen de steden Strasbourg en Mulhouse tenzij de IRIS.

Tot slot nog wat weer- en verkeernieuws voor hen die een reisje naar de Zwitserse Alpen plannen (waaronder ik trouwens*): tijdens mijn traject gisteren door zowel België, Luxemburg, Frankrijk en Zwitserland, heb ik enkel (verse) sneeuw gezien in de streek rond Libramont (jawel in België!). Voorts ligt er hier in het Zwitserse "Flachland" momenteel enkel nog wat restsneeuw (lees: daar waar hij opgehoopt lag, smelten de laatste kubieke centimeters weg), in de Alpen wordt sneeuw voorspeld tot in de dalen, maar tevens ook bewolking... of het ideaal is, weet ik ook niet.

Alleszins, morgen vertrek ik voor een weekendje naar Wallis met op het programma een bezoek aan Saas Fee, de Aletschgletsjer en Zermatt. Volgende week een verslag hierover. Voor iedereen in tussentijd een prettig weekend en vooral: een goede gezondheid!!

Adie

Sick and tired

Na een intense periode net voor Kerstmis, volgde afgelopen week nog een laatste rechte lijn naar het (voorlopig laatste) examen van vrijdag. Die laatste eindspurt ging gepaard met de eerste verkoudheid van het jaar. De koude, die deze winter nu al overduidelijk typeert, begint dus ook zijn tol te eisen.

Het examen verliep al bij al vlot, ondanks de grote hoeveelheid vragen (16... vergeleken met examens in Leuven die maximum 5-6 vragen tellen). De wereld blijft draaien natuurlijk en ondanks de koude, was er in de namiddag toch nog redelijk veel volk op de been in het centrum van Zürich... het zijn dan ook hier solden.

Gisteren bracht ik een bezoek aan Bern (en tegelijk aan een ESN*-vriendin, die in de buurt van Bern woont). Ze, de vriendin dus, leidde me rond in de Altstadt, toonde me bijvoorbeeld het bekende "berenhok", waar nu nog steeds beren zitten en waaraan Bern volgens een legende zijn naam dankt en we bezochten het Zwitserse Parlement inclusief rondleiding in de verschillende "Ratsaale".

Later in de namiddag trokken we naar Moosseedorf, alwaar Madlen woont. Enerzijds om op te warmen van de ijskoude temperaturen buiten (-5 à -6°) en anderzijds om iets te eten. Eén ding moet gezegd: Zwitsers zijn en blijven ongelooflijk vriendelijke mensen, want je moet het toch maar doen, nobele onbekenden meteen thuis uitnodigen... (zouden wij Belgen dat ook zo snel doen?)

Met de trein van 19u02 (Gleis7-abonnement, dus gratis na 19u reizen) trok ik dan alweer terug naar Zürich om daar snel in mijn bed te kruipen, want zoals gezegd... ik was redelijk "verkouden en uitgeput".

Dinsdag keer ik alweer terug naar België voor de vergadering met Fluxys een paar dagen later. Ik bereid me dus maar best alweer voor op een lange treinreis...gelukkige met "De Vliegeraar" (en nee, dat is geen reisbureau).

Adie.

Do you know it's Christmas?

Terug in het Zwitserland der Zwitsers, terug in de realiteit, terug in het solitaire leven (zoals men het het sociaal leven van dieren soms omschrijft). De knop omdraaien van solidair naar solitair betekent vooral: terug met de mp3 in de oren rondlopen, terug zelf koken en dus ook terug zelf de "was en de plas" in orde brengen...

Toen ik gisteravond na een reis die toch steeds 11 uur vergt in de Wickenweg arriveerde, merkte ik al meteen dat het "feest" was (en nog steeds is). Erika was namelijk getooid in een typisch Russisch baboesjkagewaad. Het was gisteren dan ook "kerstavond". Neen, u bent niet in slaap gevallen op 24 december en zonet pas wakker geworden, vandaag is het kerstmis voor de Russisch-orthodoxen, zo ook ten huize Blickle. De kerstversieringen zijn hier dan ook nog niet weg (al zal het nu wel nabij gaan komen veronderstel ik...).

Feestdag of geen feestdag, voor mij was het werkendag met als voornaamste taken het inslaan van voedsel en het "kuisen" van mijn leefruimte. Nadien moest ik me dan natuurlijk ook bezighouden met het studeren voor vrijdag. Het laatste échte examen dat ik moet afleggen, nadien is het thesissen, thesissen en nog eens thesissen geblazen.

Naar aloude traditie groet ik u ook nu op volledig Zwitserse wijze:

Adie!

The return

De feestdagen zijn voorbij, al moeten de 3 koningen nog wel passeren, terug tijd dus om aan het werk te gaan. De voorbereidingen voor het examen van volgende vrijdag zijn volop aan de gang. Dinsdag trek ik dan terug naar de Wickenweg in Altstetten, al zal het maar een korte passage zijn, want een week nadien keer ik al terug voor een vergadering met Fluxys. Tussendoor dus nog het examen Geological Site Investigations en een bezoek aan Bern op zaterdag.

Benieuwd hoe het er in Zwitserland aan toe gaat...