The winner takes it all

Het is zover... de winnaar van de wedstrijd is gekend. Het was een immens spannende strijd tussen Rieko en Kristof*, maar uiteindelijk trok de laatste aan het langste eind. Met het antwoord of beter gezegd de combinatie horende bij de vorige post (zie reactie op de post), werd een einde aan het gevecht gemaakt. De prijs zal zo snel mogelijk overhandigd worden en zonder te veel details prijs te geven, kan toch vermeld worden dat het gaat om een cadeaubox van Villars, een typisch Zwitsers product opgericht in 1901 te Fribourg (zie foto).

Veel plezier voor de winnaar en de uiteindelijke "verliezer" zal ook niet met lege handen het jaar moeten beëindigen, want ook hij heeft door zijn inspanningen een cadeau verdiend... maar dan wel een Belgische: Stella!

Bij deze maken we dus een einde aan het cadeautjes uitdelen(, vanaf nu wil ik enkel nog maar krijgen)! Op naar een gezellig oudjaar, een feestelijk nieuwjaar en een gezond 2009 of zoals ze in het duits zo mooi zeggen: "Einen guten Rutsch ins Neujahr!"

Adie

*mijn excuses voor de vermelding van jullie namen op deze drukbezochte blog, indien problemen ondervonden worden, gelieve de privacy-commissie te contacteren

Do they know it's Christmas?

Met deze korte boodschap wens ik jullie allen een vrolijk kerstfeest. Vandaag wordt normaal ook de winnaar bekendgemaakt van de wedstrijd, maar door de grote spanning in de eindstrijd, zal de bekendmaking morgen plaatsvinden en zal een reactie op deze post van tel zijn in wie de winnaar effectief wordt.

Voor het overige verblijf ik nu reeds 5 dagen in het warme België, alwaar ik het al volledig gewoon geworden ben. Een mens beseft amper dat hij zo lang van huis geweest is...

Oke, ik ga stilaan aanschuiven aan de feestdis. Is het gevulde kalkoen, konijn met pruimen of gewoon frieten met stoofvlees, wie zal het zeggen???

Adie

White Winter Hymnal

Een mens moet soms tot helemaal op het einde wachten tot hij krijgt waar hij al de hele tijd om vroeg... SNEEUW in dit geval.

Tot nu toe hadden we hier in Zürich altijd buitjes gehad die zo'n 3 à 4 (soms iets meer) cm opleverden. Vannacht is dan het ondenkbare gebeurd! Minstens 15 cm lag er vanochtend hier in Altstetten. Daken bedekt met sneeuw dat je zelfs de contouren van de dakpannen niet meer herkent, tot boven je enkels in de sneeuw als je erdoor wandelt, sneeuwruimers in volle actie... DAT waren de taferelen die ik hier (nog) wilde zien.

"Toevallig" moest ik vannamiddag ook te voet* naar het centrum van Altstetten (naar de Post** en de Migros***), waardoor ik helemaal het onder sneeuw bedolven Zwitserse leven kon induiken. Prachtig toch!

Al snel moest ik echter terug richting mijn warme bureau (alias, living, slaapkamer, eetkamer), want de laatste opdracht van het jaar (of is cadeaus kopen ook nog een "opdracht?) moet nog afgewerkt worden. Vrijdag examen Rock & Environmental Magnetism in de voormiddag, in de namiddag volgt dan nog wat printwerk (eindelijk die cursus afdrukken die ik tijdens kerstperiode kan studeren) en wat waswerk (eindelijk de volle wasmand wat leger maken) om af te sluiten met wat inpakwerk...

Belgium, here I come!

* ik moest te voet, want mijn busabonnement is gisteren afgelopen en een nieuw maandabonnement kopen is nu wel heel absurd.

** je kan gemakkelijk hier in Zwitserland overschrijvingen doen zonder zelf een Zwitserse bankrekening te hebben door gewoon je overschrijvingsformulier op de Post binnen te doen, het desbetreffende bedrag te betalen en zij brengen het in orde (handig systeem, bestaat dit in België ook?)

*** een laatste maal inkopen in Migros dit jaar, de laatste maaltijden worden door de chef-kok bereid...

PS: de voorlopige ex-aequo in de wedstrijd (nog steeds 23/27, zie "(Lemon) Tree" en "Play the game") zorgt voor een strijd onder de 2 voorlopige eersten. Beiden proberen door combinaties van de recentste posts toch nog het pleit te "beslechten". Aan de rest (u?) om hen de loef af te steken...

(Lemon) Tree

Kerstmis... het is volledig in het land. "Samichlaus", "Sankt Niklaus" of "Saint Nicholas" is uit het straatbeeld geband. Zowel in Zwitserland, als in België veronderstel ik...

Deze week mocht Steven getuige zijn van wat Zürich te bieden heeft (en dan vooral met name op vlak van kerstversiering). Uitschieter van alle kerstactiviteiten is zonder enige twijfel de Swarovski-kerstboom op de kerstmarkt in het Hauptbahnhof. Deze meer dan 15 meter hoge boom hangt vol met figuurtjes gemaakt uit kristal van de welgekende Swarovski-"fabriek".

Sneeuw... dat missen we de laatste jaren als toetje met kerstmis in België, maar hier momenteel niet getreurd, want de afgelopen dagen viel er voldoende sneeuw... tot 10cm. Al moet gezegd dat die sneeuw in het centrum wel meteen wegsmolt. Koud was het alleszins wel...

Gisteravond brachten Steven en ik dan nog een laatste maal een bezoek aan de kerstmarkt en trakteerden we onszelf op een verdiende "glühwein" om iets daarna de dag af te sluiten met de iets koudere versie van hetzelfde druivenaftreksel.

Tot slot was er vandeweek ook een examen af te leggen van "Engineering Seismology". Zonder al te veel pech mag ook dit geen probleem geweest zijn.

Al was het niet de meest vrolijke week, toch vloog ze dus weer voorbij en op die manier nader ik met rasse schreden het einde van dit semester. Nog enkele taken en één examen af te werken in de komende week en dan zoek ik sinds lang (alhoewel, wat is lang?) nog eens het Belgische grondgebied op.

Iedereen alvast een prettige 3de adventsweek!

Adie

PS: Het gaat er heel spannend aan toe in de strijd om de Zwitserse prijs gekoppeld aan de wedstrijd (zie post "Play the game"). Er kan nog meegedaan worden tot 25 december en ik kan verklappen dat de maximumscore momenteel nog maar op 23 staat! Niet onmogelijk dus om te verbreken... Succes!

Last train home

Met de laatste trein vanuit Fribourg trok ik dus huiswaarts richting Zürich. Na nog een snelle en onvoorziene overstap in het station van Aarau, boemelde ik dan tot in Altstetten, waarna nog een wandeling van 10 minuten tot in de Wickenweg volgde. Hier wachtte me echter nog een totale verrassing. In de wetenschap dat Sinterklaas in het Zwitserse niet echt gevierd wordt en dat maximum in enkele streken de kinderen wat koeken krijgen voor het feest van deze heilige, verwachtte ik dus ook geen Sinterklaasgeschenk. Maar wat vond ik op mijn tafel in het midden van de nacht... jawel een bord vol mandarijntjes, pindanoten, zelfgebakken koekjes... en een suikerbroden man met houten bezem. Aangename verrassing dus...

Vandaag begint dan weer terug het "werk", met name studeren voor het examen van vrijdag. Ik ga bij deze iedereen nog even attent maken op de wedstrijd die 2 posts geleden aangekondigd is en die nog tot 25 december loopt. Nog een kleine opmerking: ik heb al in enkele deelnames gemerkt dat men meerdere combinaties kan vormen met eenzelfde titel. Welnu, de opdracht is simpel: de "populairste/bekendste/vreugdevolste/swingendste/..." is de correcte combinatie.

Veel succes er nog mee!

(en nee, de prijs is geen suikerbroden man met houten bezem)

Body language

Stel je eens voor: een ganse dag in een franstalige wereld gedropt worden. Niet zoo speciaal, maar toch "il faut qu'on s'adapte".

Ik was gisteren, zaterdag, uitgenodigd om naar het "Fête de Saint Nicholas" in Fribourg te komen. Ondanks het feit dat Sinterklaas hier in Zwitserland niet zo populair/gekend is als bij ons, is het voor Fribourg toch hét feest van het jaar, want de Heilige Nicholas heeft zijn naam ook gewijd aan de kathedraal van Fribourg.

Voor de optocht met Saint Nicholas plaatsvond, leidde Sarah, collega-ingenieurgeologe, me rond in Fribourg. De universiteit van Fribourg, de chocoladefabriek van Villars en de "basse-ville" ontbraken niet. Rond 16 u was er dan afgesproken met een deel "mecs" van Sarah om richting vertrekplaats van de optocht te gaan. Dat vertrek vond plaats aan "le collège de Saint Michel", een "Harry Potter"-achtige school.

Van daaruit ging de "stoet" (met fanfare en Saint Nicholas op een ezel) richting kathedraal waar ook iedereen verzamelde. Even later verscheen de heilige man dan op het "balkon" van de kathedraal voor zijn jaarlijkse speech. In twee talen... al was het meer frans dan duits. Actualiteit in Zwitserland werd niet geschuwd, zo kwam Euro 2008 en de kredietcrisis ruim aan bod. Na zijn speech vertrok Saint Nicholas in een waas van rood vuurwerk en iedereen kon zich verder gaan verwarmen aan een glühwein (of "vin chaud", zoals ze in het frans zo mooi kunnen zeggen) op de kerstmarkt aldaar.

Wij trokken met de hele groep, die uiteindelijk 10 personen zou tellen, nadien richting eettafel, met name een chinese fondue-restaurant. Nu begon het pas écht moeilijk te worden, want naast de franstalige Fribourgeois, vergezelden ons ook italiaanstalige Tessiner en een 10-talige Slovaakse. Heel interessant allemaal, maar ik ervaarde soms toch mijn gebreken... (wij Vlamingen zijn echt niets tegen Zwitsers in het snel wisselen tussen talen).

Na een "rijkelijke" maaltijd, besloot ik dan maar terug richting Zürich te trekken, wat me toch nog 2 uur zou kosten.

Conclusie: een geslaagd bezoek en "les Fribourgeois sont super sympas"!

Tot de volgende!

Play the game

Spelen we een spel vanavond? Als het van mij afhangt wel... al doe ik wel niet mee. Nooit een gezelschapsspelfanaat geweest... MAAR nee dit is geen "gezelschaps"spel, neen dit is pure competitie, een hard duel op leven en dood. Oke, zo erg is het ook weer niet. Maar dat het de moeite is, dat kan ik verzekeren, aangezien er een mooie prijs aan vasthangt voor de winnaar. Die prijs zal een typisch Zwitsers product zijn, dus voor hen die al wat Zwitserse merken kunnen opnoemen, kunnen al gaan gissen wat de prijs inhoudt.

Nu, hoe kan je de prijs winnen, dat is natuurlijk een logische vraag. Eerst en vooral de reden voor deze "wedstrijd". Vandaag precies 2 maanden geleden is deze blog opgestart en al bijna 300 unieke bezoekers kwamen een kijkje nemen, dat mocht toch even gevierd worden. Vooraleer iedereen iets heeft van "pff, zoveel mensen, ik maak geen kans", ik zal er bij vermelden dat er maar een 15 à 20 mensen zijn die met regelmaat de blog eens (komen) bekijken.

De wedstrijd: sommigen zal het misschien al opgevallen zijn, sommigen niet, maar er zit een rode draad doorheen alle posts. Die rode draad (en een grote tip: lees de titels) zorgt in elk van de nu reeds 27 posts telkens voor een andere combinatie met een persoon (groep). Opgave is dus simpel: probeer zoveel mogelijk combinaties te vormen. Degene die mij per mail de meeste, juiste combinaties doorstuurt, wint de Zwitserse prijs!

Omdat niet iedereen vandaag op deze blog komt, loopt deze wedstrijd tot 25 december (3 weken dus). Omdat ook niet iedereen mijn e-mailadres kent, herhaal ik dit even cryptisch: bosstijn(at) hotmail(dot)com.

Viel Erfolg!

Adie

Things I've Seen

We zijn alweer halfweg in de week en ik heb nog geen verslag gebracht over afgelopen zondag (en maandag... en dinsdag...).

Omdat Sebastian het zondag alweer liet afweten met een kater van hier tot... bij hem thuis in Graz, trok ik er weer zelf op uit, al was het maar om toch even buiten geweest te zijn. Niet dat het buiten zo aangenaam vertoeven was met temperaturen rond het vriespunt en een ongename wind, maar toch... De treinreis ging naar St. Gallen, zowat een uur en kwartier rijden vanuit Zürich. Ik had nog snel voor ik afreisde de toeristische trekpleisters opgezocht op MySwitzerland.com (een aanrader voor iedereen die Zwitserland wil bezoeken) en was vastbesloten om er een kort maar krachtig bezoek van te maken. Met kort bedoel ik: op een 4-tal uur alles gezien hebben. Ik passeerde dus snel langs de Stadtlounge, een zone in de stad waar alles op de bodem rood ziet, zowat de "living" van de stad met een rood tapijt als vloerbekleding. Verder ging het naar het door UNESCO tot werelderfgoed uitgeroepen centrum. Een kathedraal en enkele staatsgebouwen kleurden deze rustige "zone". Voorts wordt St. Gallen nog gekenmerkt door de erkers aan de huizen (er zouden er 130 zijn over heel de stad).

Toevallig of niet was er zondagavond de officiële inwijding van de "Weihnachtsbaum" gepland. Met andere woorden, de lichtjes werden aangestoken... en volk dat dat met zich meebracht. Ik denk dat de hele stad op het centrale plein was samengekomen. Gelukkig was er naast het "aansteken" van de lichtjes ook nog bijhorende muziek, anders was het toch de moeite niet...

Om niet te bevriezen besloot ik nadien nog een glühwein te drinken op de plaatselijke kerstmarkt alsook in één van de kerken een drukbezochte gospelavond bij te wonen (in de kerk was het op zijn minst warm, niet dat ik als een marionet meeklapte of meezong zoals sommige nogal gemakkelijk te overtuigen mensen).

Maandagavond was het dan tijd voor het concert van het "Akademischer Orchester" in de Tonhalle. Die laatste is de op één na grootste klassieke concerthal van Zwitserland. Voor hen die bekend zijn in het milieu, men speelde stukken van Schostakowitsch en Schoeck en ik moet zeggen dat het geslaagd was. Had natuurlijk ook niet anders verwacht...

Gisteren, dinsdag, was het dan weer de gebruikelijke filmavond in het "Hauptgebaude" van ETH Zentrum. In één van de aula's wordt dan een recente film vertoond en deze keer was het "The Dark Knight", jawel de film met wijlen Heath Ledger. Geen slechte film, zeker geen slechte acteerprestaties, alleen misschien een beetje langdradig "meiner Meinung nach".

Vandaag was het dan werkendag en morgen volgt ook nog een drukke "lesdag". Een aanloop naar de finale eindspurt, die zoals het spreekwoord zegt zwaar zal wegen (of is lood niet zo zwaar?!).

Niet vergeten: morgen wordt de wedstrijd bekendgemaakt, dus... allen op post!

Adie

Step by step

Nog eens tijd voor wat opvallende zaken die typische zijn voor Zwitserland, of toch voor Zürich, aangezien ik daar het meest vertoef, nietwaar?

Ten eerste, de "Freitag"-tassen. Je ziet ze overal, ik denk dat wel 90% van de Zwitserse jeugd ze gebruikt als schooltas. En dan te weten dat dit (natuurlijk Zwitserse) merktassen zijn, die minstens €50 kosten. Ze zijn dan ook nog eens gemaakt van gerecycleerd materiaal en hebben meestal de meest lelijke kleurencombinaties. Ik dacht in het begin dat het eerder tassen waren voor zwervers... maar ik heb die mening dus moeten herzien, anders zouden bijna alle Zwitsers zwervers zijn en dat wil ik ook niet gezegd hebben.

Ten tweede: "de step", ongelooflijk populair. Kinderen rijden er mee in winkels, op de bus, net langs of over je voeten en ze houden zelfs onderlinge gevechten over wie het sterkste materiaal heeft. Neen, ik lieg niet, sommigen zien een step als een wapen, die jeugd van tegenwoordig toch.

Maar je ziet niet enkel kinderen, ook ouderen (studenten tot zelfs zakenmensen) zie je door de straten zoeven met de plank op 2 wielen.

Ok, genoeg gezeverd over de Zwitsers, terug even over mijn eigen leven, egoïstische blogger dat ik ben. Stilaan begint het einde van het semester in zicht te komen. Nog drie weken en ik mag het thuisfront nog eens gaan opzoeken. "Gelukkig" zijn die weken nog goed gevuld. De afgelopen dagen waren namelijk iets "te" rustig. Het is niet dat als je hier eens niks te doen hebt, je even wat vrienden gaat opzoeken om een pint te gaan pakken. En persoonlijk vindt ik het Zürichse nachtleven nog net iets te duur om bijvoorbeeld telkens naar de ESN-feestjes te gaan (ESN = Erasmus Student Network). Maar zoals gezegd, de komende dagen/weken zijn goed gevuld. Maandag ga ik naar het concert van het Universitair Orkest, waarbij een collega-studente speelt, in de befaamde Tonhalle van Zürich. Dinsdag is de gebruikelijke filmavond en op zaterdag zal ik de St.Niklaus feesten bijwonen in Fribourg. Voor het overige beginnen we al maar eens te studeren voor het examen van de vrijdag nadien, aangezien in de dagen voordien ik Steven zal rondleiden.

Voilà, dat was weer een uitgebreide update over mijn (toekomstige) escapades, vergeet niet (vanaf) donderdag te komen kijken voor de wedstrijd. Het loont de moeite!

Schönen Abig!

Cold as Ice

Het was afgelopen week bijzonder koud in Zürich. Maandagvoormiddag smolt de verse sneeuw nog in een sneltempo, maar wat er toen rond de middag overbleef heeft het tot op heden volgehouden. Maximumtemperaturen overdag kwamen dan ook niet of amper boven het vriespunt uit (+1°C). 's Morgens was het om helemaal dood te vriezen, met temperaturen rond 8u van -9°C.

Deze voormiddag op mijn wekelijkse 7km joggen was het nog steeds ijzig koud. Het viel me op dat naast het feit dat mijn handen bijna afvroren, er ook nog redelijk véél sneeuw lag tegen de "bergflanken" van Uetliberg, op sommige plaatsen toch tot 10cm. In de namiddag begon het dan gevoelig warmer te worden, want bij mijn bezoek aan Migros was een sjaal zelfs al te warm. Nu kan het wel eens snel gedaan zijn met de sneeuw die er hier aan de noordgerichte zijde van het "dal" nog ligt.

Vannamiddag was het dan zover: de kerstversiering werd verder afgewerkt. Ik "mocht" voor de lichtjes buiten in de bomen zorgen. Het devies was: zo hoog mogelijk, want anders zien de mensen het niet. Ik dus met een soort "prikstok" de lichtjes zo hoog mogelijk in de bomen geduwd. Resultaat mag er zijn, voorbijgangers waren al geïnteresseerd en ik kreeg er wat zakgeld bij.

Vanavond as er dan normaal de wedstrijd Zürich - Sion gepland, maar door omstandigheden kon Sebastian niet mee en moeten we het uitstellen... al is het maar de vraag of we überhaupt nog een wedstrijd kunnen bijwonen aangezien de competitie hier bijna gedaan is (of stilligt tot in de lente).

Morgen hopelijk een bezoek aan St. Gallen (of Basel)...

Adie

The L(a)unch

De Zwitserse keuken... behalve raclette en kaasfondue slechts weinig verschillend van de Belgische keuken, of toch niet?

Behalve die ene keer dat ik gaan racletten ben met de studentenvereniging, heb ik nog maar weinig voedsel gezien dat typisch Zwitsers moet zijn (of is chocolade NOG meer Zwitsers dan dat het Belgisch is?!). Alle groenten, die je bij ons thuis vindt, vind je hier ook. Bijvoorbeeld ook spruitjes, "Rosenkohl", en die groente blijkt na navraag bij de "Cheffin" ook hier dezelfde verdeeldheid onder de bevolking teweeg te brengen. Erika zelf is van jongs af aan geen fan van de groente en kijkt telkens maar raar op als ik mijn "boerenstoofpot" klaarmaak met daarin...jawel spruiten!

Iets wat je hier ook weinig tot niet terugvindt: de echte groentesoep zoals elke Kempense boerenzoon of -dochter ze wel kan klaarmaken. Hier ten huize Blickle heb ik ze nog nooit soep zien maken, tenzij een soort arrogaat van erwten dat je kan oplossen in water... moest een "verlichtende" soep voorstellen, maar smaak heeft het helemaal niet.

Dan toch nog liever mijn kookkunsten, al dan niet primitief. Qua sauzen moet ik me beperken tot het zelf bereiden van bolognesesaus met groenten of een oerdegelijke béchamelsaus, qua groenten kan ik ondertussen alles al wel stomen/afkoken/... kort samengevat tot een eetbaar geheel omvormen. Een "kleine" nieuwe man?! (sorry voor de woordspeling, zelfspot is het begin van alle humor zegt men wel eens...)

Ik moet bij deze ook enkele "nieuwelingen" verwelkomen. Sinds een paar dagen staat een link naar mijn blog op de website van de faculteit Wetenschappen van de KULeuven, dus geïnteresseerde, toekomstige Erasmussers kunnen hier ook wel eens passeren. Bij deze een hartelijk welkom aan deze...

En tot slot wil ik nog "iets speciaals" aankondigen. Omdat ik volgende week donderdag het al 2 maanden volhoud met het schrijven van deze blog, ga ik een soort van wedstrijd organiseren waarmee natuurlijk een prijs kan verdiend worden. Meer details worden vrijgegeven volgende week donderdag, 4 december dus.

Nu ga ik champions league voetbal kijken... al is Basel nu ook niet echt een sterkhouder in het Europees voetbal. Zaterdag ga ik waarschijnlijk trouwens een wedstrijd van FCZürich in Letzigrund bekijken. Ter herinnering: Letzigrund was afgelopen zomer één van de 8 stadions op het EK.

Adie

Black or White

"Wat wordt het?", dat was zeer lang de vraag vandaag. Eerst en vooral met betrekking tot de uitstap en anderzijds die verdomde sneeuwstorm die er nog altijd niet gekomen was. Van vrijdag op zaterdag had de sneeuw zich beperkt tot 2cm en ook zaterdagavond was er amper een centimetertje bijgevallen. Vanochtend was het dus huilen met de pet op, des te meer omdat Sebastian onze geplande "treintour" moest afzeggen. Die treintour zou erin bestaan vanuit Zürich naar Zweisimmen te rijden, daar de panoramatrein te nemen tot in Montreux en vanuit Montreux via Lausanne terug te keren. Niet dus... Sebastian had nog te veel werk.

Ik besloot dan maar zelf op pad te trekken en meerbepaald naar Lausanne. Het treintraject op de heenreis zou me toch voldoende sneeuwtaferelen opleveren en op die manier kon ik op mijn eigen tempo de stad verkennen.

Iets na de middag arriveerde ik in het zonnebadende Lausanne, dat door zijn zuidgerichte ligging weinig tot geen sneeuw meer bood. Na een ietwat snelle wandeling door het (oude) centrum, besloot ik de metro te nemen tot aan de EPFL (Ecole Polytechnique Fédérale de Lausanne), voor wie goed is in talen, gewoonweg de Franstalige versie van ETH. Die EPFL had ietwat dezelfde opbouw als Hönggerberg hier in Zürich, maar voorts was er niet veel te zien. Ik nam de metro terug een paar haltes richting centrum om van daar uit richting meer te gaan en alweer een "Seepromenade" tot in het centrum te maken. Onderweg passeerde ik de Romeinse overblijfselen van Vidy en de zeilbotenhaven van Ouchy. De wind was echter ijzig koud langs het meer en ook het meer (Lac de Genève als ik goed ben in aardrijkskunde) zelf was zeer wild.

Warmte (onder de vorm van een tas koffie) zocht ik in Brasserie "Les Brasseurs", zowat den Domus van Lausanne (en gevonden dankzij de tips van Katrijn, bij deze merci Katrijn).

Na deze warmtebron ging ik in het donker op zoek naar de plaatsen die ik 's middags in het centrum niet gepasseerd was. Het viel mij echter op dat Lausanne 's avonds "dood" is. De winkel-wandelstraten waren leeg, het centrale plein telde enkel wat securitas- en politieagenten en het nieuw gebouwde stadsgedeelte "Flon" was reeds "verlaten". Enkel de hoofdverkeersader langs het station was redelijk druk. Opvallend, want Lausanne toch ook een studentenstad zou ik denken... al ligt de universiteit hier wel een stuk buiten het redelijk kleine centrum. Moeilijk te vergelijken dus met Zürich, maar wat mijn (voorbarige) conclusie betreft is die laatste toch net iets aantrekkelijker.

Dan volgde de terugweg en toen gebeurde het... plots begon het weer te sneeuwen en van Bern tot Zürich zag ik vlokken dwarrelen. Ook tijdens mijn terugkeer van Zürich HB naar de Wickenweg sneeuwde het nog steeds en de 2 uren nadien hield het niet meer op. De sneeuw"storm" was dan toch eindelijk gearriveerd. Op korte tijd viel er zo'n 5 à 10 cm en dus kan ik morgen door de sneeuw naar de les... gezellig toch, niewaar?

Allen een goed weekbegin, ik houd het wat rustig de komende dagen...

Adie

PS: Zonet, 0u30, passeerde zelfs in de godvergeten Wickenweg een sneeuwruimer. Iedereen kan dus weer zonder slippen de baan op.

Wind of change

"We zijn voorbereid!", dat is wat je te horen (en te zien) krijgt dezer dagen. Het belooft een uniek weekend te worden, althans voor mij toch... De koude golf die België ook wat zal teisteren, zou in Zwitserland lelijk huis moeten gaan houden. Al is "lelijk" relatief, afhankelijk van of je graag sneeuw ziet of niet.

Vanavond zou het dus van start gaan hier in en rond Zürich. In de hogere gebieden valt er al langer wel wat sneeuw, maar in het "Flachland", zoals ze zeggen, zou vanavond en vannacht ook tot 30cm sneeuw kunnen vallen. Een echte sneeuwstorm dus...en dat is al te merken aan de wind, die vandaag getrotseerd moet worden. In de Alpen verwacht men tot 2 meter sneeuw op korte tijd, dus ik denk dat sommige gebieden geïsoleerd zullen te komen liggen... en dan te bedenken dat het woensdag nog zo'n prachtig weer was. Genietend van de zon, kon ik toen nog mijn (bijna) wekelijkse jogpartij afleggen.

Niet alleen de strooidiensten zijn voorbereid, ook hier ten huize Blickle (en ik denk vele andere huizen) zijn voorbereidingen getroffen. De zomerbanden werden deze week vervangen door winterbanden, watertonnen en leidingen werden gecheckt en eventueel extra geïsoleerd... en het ingenieus electricteitsnet voor de kerstversiering werd "waterdicht" gemaakt. Hadden we nu nog een kelder met winterrantsoen, dan konden we ons terugtrekken in de (halve) kerststal tot (of zelfs na) Kerstmis. Niets is echter minder waar... vanaf het wi(n)tter kleed over Zürich is gelegd, ga ik ook eens op zoek naar wat winterpret. Ondanks enkele aanbiedingen, zal het niet skiën zijn, daar zal de huur van materiaal nog net iets te duur voor zijn. Misschien is een treinreis door het met sneeuw bedekte Zwitserse landschap op zondag ook al de moeite...

Winterse groeten...en houd het warm!

PS: Ahja, moest ook nog even melden dat de presentaties van afgelopen maandag vlot verlopen zijn. Resultaten van presentatie voor geothermie alsook het examen van Rock Mechanics mag ik in de loop van volgende weken en uiterlijk op kerstmis verwachten...

Blinking lights

Deel van het mysterie van de verdachte pakketten is opgelost! Gisteren ontplooide zich namelijk in het midden van de gang/traphal een prachtige combinatie slede met rendier alsook een boogvormig hek. Rond dit alles de gebruikelijke lichtjes en je hebt... een kerstattractie. En het zou nog niet ophouden, want Erika belooft méér. Ik ben benieuwd. Eens alles af, zou ik wel eens in het huis van de kerstman in Lapland kunnen wonen... gezellig toch?!

Een ander merkwaardige gebeurtenis gisteravond ten huize Blickle. Er was bezoek van een regisseur. Voor een film van de Zwitserse televisie waarvan ik de naam niet heb onthouden, zochten ze figuranten die Russische burgers konden voorstellen. Aangezien Erika er een Russische vriendin op nahoudt (in de een of andere orthodoxe kerk die ze wel eens bezoekt...) en aangezien ze er blijkbaar ook redelijk baboeschka uitziet, kreeg ze de uitnodiging om vandaag te figureren.

Na een hele discussie (of eerder overhaalpoging), waarvan ik de helft kon volgen aangezien ze net naast mij verliep in de gang (en de deur is nu ook niet zo geluidsdicht), kregen ze Erika dan toch overtuigd. Knelpunten waren het vroege vertrek (vanochtend om 8u) en dat ze misschien niet op tijd in jawel... de kerk kon zijn.

Ondertussen zijn de opnames voorbij, maar aangezien ik Erika nog niet gesproken heb sindsdien, weet ik niet hoe het afgelopen is. Later meer hierover...

Om toch een beetje gezonde afwisseling te hebben met al dat presentaties-in-elkaar-boksen-leven, ben ik vanochtend samen met Sebastian en Markus (collega Grazer van Sebastian) naar het Landesmuseum hier in Zürich geweest volgens het motto: "je kan moeilijk tegen bezoekers zeggen dat het museum de moeite waard is, als je er zelf nog niet geweest bent." En eigenlijk... het is momenteel niet echt de moeite. Meer als de helft van het gebouw (een soort middeleeuws kasteel) is in renovatie, waardoor slechts enkele kamers open zijn. Wat je er terugvind, gaat van prehistorische werktuigen tot Middeleeuwse wapens. Enkele kamers zijn redelijk authentiek en je waant je dan echt in een kasteel met de meubels van toendertijd, maar toch... niet iets dat je moet gezien hebben... althans momenteel niet. Wel nog een opmerkelijk "pronkstuk" (naar mijn mening dan): één van de oudste wereldbollen die ooit gemaakt zijn (ergens rond 1530). Heb ik toch maar mooi op foto, ondanks verbod op "fotografieren".

Bon, tot hier de opmerkelijke verhalen. Tot ik weer met werelds nieuws afkom, ga ik me maar terug verdiepen in de presentaties over "water/rock chemical interaction models for prediction of geothermal reservoir performances" en "The Roermond Earthquake of April 13th 1992", het is maar dat u het weet...

Adie

Special Delivery

Als ik vanmiddag de brievenbus opendeed, was het weer zover: er zat een postpakket in het niet-gleufgedeelte. Nadruk ligt dus wel degelijk op "weer" in deze zin. Er gaat geen dag voorbij (dat de post werkt natuurlijk), of er wordt een pakket geleverd. Voor hen die reeds op bezoek gekomen zijn, kunnen zich al iets voorstellen bij de koopwoede die er heerst bij Erika, "die Cheffin" zoals ze het in het Duits zo mooi kunnen zeggen.

Wat er in de pakketten zit, is meestal een groot raadsel. Eén keer zag ik er een houten "tafeltje" uitkomen, de andere keren zie ik enkel de "interne verpakkingen" beneden aan de trap in de kelder liggen. Alweer zij die reeds langsgekomen zijn, kennen al het verhaal van de trappen in huis. Om oververmoeidheid te voorkomen wordt afval wel eens van de keuken, de kelder ingegooid. Het gaat hier dan om petflessen en dus ook het verpakkingskarton van de mysterieuze postpakketten.

Woensdag was IK echter Erika te snel af. Wetende dat ook ik een postpakket in de loop van de week moest ontvangen, was ik meteen na het langskomen van de postbode al eens gaan piepen in het "niet-gleufgedeelte" van de brienvenbus(, het enige compartiment dat niet afgesloten is, het "gleufgedeelte" is op slot). In eerste instantie vond ik niets, na een tweede bezoek van de "special delivery" à la DHL/UPS/... vond ik dan een mooi balkvormig pakket met afmetingen 25cm x 35cm x 4cm. Voor u alweer zelf moet gaan raden over wat het ging, het was mijn bestelde handboek van Basin Analysis. Mijn nieuwste aanwinst in de boekengalerij van "Earth Sciences" kostte me op internet €62 inclusief verzending, op de bijgevoegde rekening echter 99CHF. Benieuwd wat ik effectief zal betalen...toch spannend zo'n kredietkaartsysteem.

Ondertussen is het weekend alweer aangebroken. Een eerste deel van mijn taken deze week zijn "in time" afgerond, nu volgen nog de twee presentaties, één als examen voor Geothermics, de ander als "taak" voor Engineering Seismology. Beiden zijn op maandagnamiddag, nog voldoende tijd dus. Hopelijk zit er dus morgen (of overmorgen) nog een trip naar het zuidwesten in... de weersvoorspellingen zien er alleszins redelijk uit...

Adie

All good things ...

Vandaag was een zware dag... het geheel der atmosferische toestanden heeft daar zeker toe bijgedragen, maar hoofdzaak was de terugkeer naar... normaal! Afgelopen weekend had ik alweer bezoek. Ja, het begint zowaar routine te worden, maar ook deze keer (en eigenlijk geldt dit voor elk bezoek) was het weer hoogstaand bezoek. Zaterdagmiddag rond de klok van 15u40 arriveerde Nathalie in Zürich. Zoals gepland, haastten we ons meteen naar de Migros alwaar we de inkopen gingen doen voor een zelfgemaakte grandioze pizza. Als er één ding is dat ik geleerd heb klaar te maken in Zwitserland... dan is het pizza. Het resultaat 2 uur later mocht er zijn, de goedgevulde magen nog een uur later bleken net iets te vol...

Zondag stond een uitstap naar Luzern op het programma. Het "oude" stadje aan het Vierwalsstättermeer is gekend om zijn charmant en pittoresk centrum. Het weer was niet opperbest (lees: geen uren zonneschijn zoals ik gewend ben de afgelopen weekends in Zürich), maar de ligging en ook wel een beetje de "oude" gebouwen, maakten een bezoek wel waard. Als bekendste attractie is er de Kapelbrücke, die sinds 1993 nog net iets meer geschiedenis heeft... een trieste geschiedenis: door een brand werd een groot deel van de cultuur-historische schilderijen in/op de brug vernield. De sporen zijn nog duidelijk aanwezig... de brug is niet meer wat ze oorspronkelijk waarschijnlijk geweest is.

Via de middeleeuwse stadswallen (of toch stadsmuur, want slechts één kant van Luzern blijkt bescherming nodig gehad te hebben tegen ongewenste bezoekers), ging het dan verder richting Gletschergarten. Het bleef bij "richting", want een bezoek vond ik toch niet de moeite waard: stalen van stenen waarop sporen van een gletscher kan ik nog net wel in real-life gaan opzoeken in de Alpen en tekeningen van hoe Luzern in de laatste ijstijd er uit zou gezien hebben, lijken me toch ook wel passé (ja, ik ben volledig in 3D-modelleren ingewerkt).

Wel wandelden we nog via de "Seepromenade" tot aan het Verkehrshaus, op zich al de moeite maar door het late uur niet meer relevant om te bezoeken. De IMAX-cinema konden we wel nog "snel" bezoeken. Om het uur is er een vertoning van een kortfilm/documentaire op het grootste scherm ter wereld, maar liefst 19m op 25m. Echt impressionant en de documentaire over de Grand Canyon met geluidseffecten als zijnde je volledig er midden instaat maakten de 18CHF (€12) toch meer dan waard. Zeker in vergelijking met "gewone" cinematickets die hier ook standaard 16CHF kosten... en Kinepolistickets, die tegenwoordig ook al meer dan €9 kosten (bron: opstandige medestudenten in Leuven).

Afsluiten deden we het bezoek aan Luzern met een terugkeer langs het meer tijdens het avondschemeren en voor we de trein terug richting Zürich namen, pikten we beiden voor het eerst in 8 jaar tijd een "lunch" bij Mc Donalds mee... zijn die hamburgers daar echt zo klein? Wist ik totaal niet (meer)...

Gisteren, maandag, was er natuurlijk een onvermijdelijke les voor mij, dus kon Nathalie ook kennismaken met de Graduates Room in het nieuwe HIT-gebouw op Hönggerberg, alwaar ik al enkele uren gesleten heb. Het blijft een zeer geslaagd concept, de structuur van dit gebouw... misschien later kan ik hier enkele foto's van uploaden. Prachtig staaltje architectuur als je het mij vraagt... vooral als je bedenkt dat het efficiënt (op 1 jaar tijd) en zeer passief (wordt volledig verwarmd met aardwarmte) opgebouwd is.

Na de les trokken we terug naar het centrum (diegenen die mij bezoeken willen toch per se met de nieuwe trams in Zürich gereisd hebben). Van aan de Chinese Tuin wandelden we dan langs het meer (een iets mooiere promenade als je het mij vraagt in vergelijking met Luzern, ook al zijn de bergen op de achtergrond daar net iets hoger).

Vandaag was het dan (alweer) de dag van afscheid en zoals het spreekwoord zegt: aan alle mooie liedjes komt een eind, zo ook het mooie liedje van het weer. Vannamiddag begon het te regenen en voor vannacht wordt sneeuw voorspeld tot op 1000m. Is hiermee de periode van het mooie herfstweer afgesloten of krijgen we toch nog een laatste stuiptrekking komend weekend? Gelukkig kwam er 90 jaar geleden ook aan iets negatiefs een eind, dus dat balanceert het weemoedige gevoel...

Maar...ook nu is het weer werken geblazen: donderdag rapport binnen te leveren voor Basin Analysis, vrijdag een hoofdstuk Rock Magnetism te lezen en tegen maandag een presentatie voor Geothermics en Engineering Seismology te maken.

En avant... marche!

Go with the flow

Commotie afgelopen weekend in het centrum van Altstetten. Toen ik nog snel voor een paar inkopen (met de bus) richting centrum Altstetten ging, merkte ik al snel dat de straten richting Altstetten afgezet waren en dat de politie al het verkeer omleidde. Aangezien ik een licht gelovigere sfeer reeds opgevangen heb in Zwitserland, dacht ik meteen aan een "manifestatie" ter ere van Allerheiligen. Wanneer ik echter in Altstetten centrum arriveerde en de bus niet stopte op de gebruikelijke stopplaats, zag ik dat de Altstetterstrasse afgesloten was voor alle verkeer en dat "men" aan het werken was. Dit leek me raar aangezien men de dag voordien daar niet aan het werken was en ik ook geen aankondigingen had gezien van eventuele werken. Bovendien, wie zou er nu met werken beginnen op een "feestdag" en dat midden in een centrum. Kwam ik echter dichter bij de plaats des onheils, zag ik dat de weg rondom de "werken" een modderlaag bevatte van 10cm dik. Even verder kon ik zelfs niet tot bij mijn doel, de Migros, aangezien dit gedeelte afgesloten was en de Migros wegens omstandigheden gesloten was. Ik, nieuwsgierig als ik ben en toch wel redelijk "beeindruckt" van de situatie, vroeg dan maar aan een "hulpverlener" wat er aan de hand was. Hij vertelde me dat een waterleidingsbreuk ervoor gezorgd had dat de straat ter hoogte van Lindenplatz omhoog was gekomen en dat het water, aangerijkt met zand en grind, de omliggende straten was ingevloeid. Op een bepaald moment zou het water 30-40cm hoog gestaan hebben. Ik kon dit wel geloven aangezien ik moddersporen terugvond tot wel 500meter verder (ik ging zover omdat ik nu ergens anders mijn brood moest gaan zoeken). Straf verhaal dus... nog straffer vond ik met hoeveel (en hoe snel) men alles opkuiste en repareerde. Zaterdagmiddag waren er zeker 50 brandweer- en andere lieden aanwezig en gisteravond, dinsdag dus, was men bezig met de afwerking van de nieuwe asfaltlaag op het kruispunt. Kan de Belgische dienst "wegen en verkeer" hier iets van leren?!

Tot daar het "spannende" weekendnieuws. Gisteren was er dan het examen Rock Mechanics. Dit was, zoals voorspeld, een redelijk intensief examen van uiteindelijk tweeënhalf uur. Initieel zou het slechts twee uur duren, maar aangezien bijna iedereen na anderhalf uur nog maar in de helft van zijn vragen zat, kregen we een half uur extra. Resultaat zal er zijn binnen enkele weken, maar de hoop geslaagd te zijn is redelijk groot. De meeste studenten hier denken trouwens altijd eerder in de richting van "haal ik 75% of niet", andere mentaliteit dus. En dit is niet omdat het allemaal intelligente bollebozen zijn (welnu, dat kan ook wel), maar gewoon het principe van punten is hier totaal verschillend. Zo kan het zijn dat je met 90% van de vragen juist ingevuld te hebben, je 100% krijgt. Men kent hier redelijk rare conversiemethodes als je het mij vraagt, maar goed, we zien wel binnen enkele weken wat het resultaat is... ik ben al blij met meer dan 60%, zowat hetgene wat hier vereist is om "geslaagd" te zijn (ook al iets wat ik niet goed begrijp).

Tot slot nog even aanhalen dat met het afsluiten van Rock Mechanics deze week ook twee andere "courses" starten, met name Basin Analysis en Geological Site Investigations. Van het eerste heb ik er al een les opzitten en ook dit belooft een interessant vak te worden al is er programmeren in Matlab aan verbonden...

Bon, nu ga ik nog eens een machine met was opzetten. Tot de volgende.

PS: ik heb vandaag voor de eerste keer sinds mijn aankomst in Zürich frieten gegeten... Belgisch waren ze toch allerminst.

Snow (Hey Oh)

Zoals reeds aangehaald in vorig bericht: woensdag begon het "plots" te sneeuwen. In de namiddag echter bleef de sneeuw niet liggen, maar 's avonds was het dan koud genoeg opdat de sneeuw bleef liggen. De hele avond sneeuwde het, waardoor er 's morgens overal een wit tapijt te zien was. Voor Zürich "downtown" was dat zo'n 5 tot 10cm, voor de heuvel in mijn achtertuin (ook wel Uetliberg genoemd) alsook op de campus Hönggerberg betekende dit meer dan 20cm. Het was gisteren dan ook koud genoeg om de sneeuw lange tijd te laten overleven en het dagdagelijkse leven ondervond veel hinder. In de "Blick am Abend" stond (zijn sensatiestijl getrouw): "ongeziene sneeuwval in oktober". Blijkbaar ziet men niet zo dikwijls sneeuwval in oktober... of waren het die 20cm die men nogal veel vond? Alleszins, bij de SBB (de treinmaatschappij voor hen die nog niet ingesteld zijn op mijn Zwitserse afkortingen) waren het vertragingen alom... en ook ik ondervond 's avonds nog vertragingen op de bussen van ZVV.

Vrijdag dan was in de vallei laat ons zeggen de meeste sneeuw verdwenen, maar boven op de campus lag het sneeuwtapijt nog rijkelijk over de weiden en daken verspreid. De sneeuwhopen die ontstaan zijn door het sneeuwruimen donderdagochtend zijn op sommige plaatsen meer dan een meter hoog langs de weg.

Samen met de eerste sneeuwval natuurlijk dus ook de eerste echte koudegolf... sjaal en handschoenen werden voor het eerst bovengehaald. Het heeft echter zijn doel niet echt bereikt, aangezien ik nu opgezadeld zit met een serieuze "snotvalling", zoals ze dat in het Kempens zeggen.

Zonet heb ik mijn laatste assignment afgewerkt voor Rock Mechanics (het waren er uiteindelijk 13). Morgen kan ik dan beginnen herhalen (want echt blokken hoeft niet meer als je 7 weken intensief met het vak bezig geweest bent) voor het examen van dinsdag.

Hopelijk voor jullie thuis iets minder werk, iets meer zon, maar vooral een goede gezondheid!

Tot de volgende.

PS: jullie mogen altijd reageren op (één van de vorige) berichten, zodoende weet ik misschien ook voor wie ik dit allemaal schrijf... en het is altijd tof om nieuws van uit het Belgenland te horen :).

With a little help from my friends

De afgelopen 2 dagen had ik bezoek...niet zomaar bezoek, maar hoog bezoek van "de maten" zoals in de volksmond gezegd.

Koen en Rieko arriveerden op maandagnamiddag 15u40 met de trein (Vauban) vanuit Brussel. Omdat ik zelf er op die moment al bijna 6 uur les/seminarie opzitten had, besloten we na het afzetten van hun bagage in mijn kamer, snel terug het centrum in te trekken. Dit had twee redenen. De eerste was dat het nog droog en "warm" was op maandagnamiddag, terwijl het sindsdien enkel maar bergaf gegaan is... De tweede reden was dat we maandagavond het best niet te laat zouden maken, aangezien dinsdagochtend de wekker al om 6u30 zou afgaan...jaja, mijn lessen gaan nu eenmaal door, bezoek of geen bezoek. Na een ietwat dure Carlsberg, besloten we dus maar om terug te keren naar Wickenweg 37 (ja, dat is het adres van mijn "kot", tot nu steeds verzwegen). Omdat de mannen mij een collectie Maredsous cadeau hadden gedaan, dronken we deze terstond op ... op de gezondheid natuurlijk!

Dinsdagvoormiddag was gereserveerd voor mijn seminarie Rock Mechanics en Rieko en Koen konden in het nieuwe HIT-gebouw rustig wat verderwerken aan hun stage/thesiswerk. 's Namiddags trokken we toch (ondanks de miezerregen) het centrum weer in voor een wandeling langs het meer en een bezoek aan de Altstadt (Weinplatz, Lindenplatz,...). De avond was nu deels gereserveerd voor de traditionele filmavond van SOSETH (een van de studentenverenigingen van ETH) in een aula van het Hauptgebäude. Na de film trokken we weer naar de gezellige steegjes in de buurt van de Niederdorferstrasse op zoek naar een gezellige (en misschien goedkope) bar. Dat laatste is echter een illusie in Zürich... onder de 6CHF (€4 of zelfs meer aangezien de euro momenteel op het laagste peil ooit staat*) zal je nooit een pint kunnen drinken. Enige troost: de standaardmaat is minstens 33cl. Na twee bars zochten we onze weg huiswaarts. Het was ondertussen echter 0u30 en dan zo blijkt is het openbaar vervoer niet meer zo uitgebreid... rond dat uur rijden zowat de laatste treinen en bussen, maar ook niet meer het volledig traject. We konden nog deels richting Altstetten, maar we moesten genoodzaakt door het uur enkele kilometers te voet afleggen. Ik moet nog wel opmerken dat er ook nachtbussen rijden, maar deze slechts om het uur... en drie kwartier wachten, daar hadden we geen zin in.

Na een fikse wandeling dus in wat nog steeds miezerregen kon genoemd worden, kropen we redelijk uitgeput ons bed, onze slaapzak of geïmproviseerde mat-laken-combinatie in.

Woensdag was dan nog enkel gereserveerd voor een stevig ontbijt, wat inkopen voor de lange treinreis van Koen en Rieko en het einde van hun kort, maar krachtige verblijf in Zürich. Dit einde ging gepaard met de eerste sneeuw voor Zürich "downtown". Rond 14u30 trok de reus op wielen zich dan op gang in het station en keerde ik terug naar het werk, de was en de plas (maar voorlopig geen strijk). Bij deze, merci voor het bezoek mannen; aan al degenen die ook nog willen langskomen, u bent van harte welkom...

Nu is het slapenstijd... Adie!

*Het is redelijk godgeklaagd, maar de euro blijft maar dalen. Momenteel betaal je voor eenzelfde som Zwitsers geld meer dan 10% meer aan euro's dan dat je een maand geleden betaalde. Als deze trend zich doorzet, zal ik alles (lees: voeding) uit de Europese Unie moeten laten invoeren via taxipost...

(My) Sundown

Met een beetje vertraging omwille van het bezoek van "de maten" (zie bericht hierboven), toch ook nog een verslag van afgelopen zondag.

Omdat Sebastian nog veel werk had en ik ook de tijd (extra) tijd gebruiken kon, vertrokken we pas 's middags met de trein tot in Stäfa, zowat 20 minuutjes van Zürich HB (Hauptbahnhof) en gelegen langs het meer (de Zürichsee). Een panoramaweg langs het meer tot in Rapperswill was het doel. Geen zware wandeling dus, maar toch waren de eerste meters ongelooflijk zwaar omdat we eerst vanop meerniveau op panoramaniveau moesten geraken. Dit deed pijn in de reeds verzuurde benen (dankzij looptraining zaterdag). Eens op hoogte, konden we genieten van het meer in de "diepte", de deels in mist gehulde heuvels in achtergrond en zelfs besneeuwde bergtoppen verder naar het zuidoosten.

Het geluk van de dag bestond er in dat we de hele tijd ons doel in zicht hadden. Dit was het slot/de burcht van Rapperswill, die al van ver te zien is. Terwijl de wandeling langs enkele dorpjes en doorheen vele wijnranken ging, scheen de zon weer (maar waarschijnlijk voor de laatste keer) zeer fel. Een jas was wederom overbodig vandaag...

We hielden er wel een stevige tred op na om op tijd in Rapperswill te zijn. Dankzij de uurverandering afgelopen weekend is het al om 17u30 donker, dus moesten we toch enige zekerheid inbouwen wilden we nog iets "zien" in de oude vestiging met strategische ligging langs de Zürichsee. Zo gezegd, zo gedaan: om 16u30 arriveerden we al en konden we nog rustig de tijd nemen om naar de "plage" langs het meer te gaan en omhoog te klimmen op de burcht. Aldaar konden we de zonsondergang meemaken in het westen... waar Zürich lag/ligt.

Nog snel daalden we af tot in de Altstadt en we wandelden nog een stuk over de langste houten brug van Zwitserland (die over het hele meer gaat) en afsluiten deden we met een warme (want samen met de zon, was ook het kwik in de thermometer ondergegaan) koffie in een café langs de kade.

Volgende week waarschijnlijk geen uitstap, want Sebastian gaat een weekendje naar huis, wat betekent 10u heen en 10u terug treinen, en ik heb studeerwerk voor het examen Rock Mechanics van volgende dinsdag.

Adie

Post Blue

"Die Post, Sie bringt allen etwas.", dat is althans het motto in Oostenrijk als ik me goed herinner. Hier in Zwitserland is het net iets anders. Ze hebben zo hun eigen regeltjes en dat heeft zijn voordelen, maar ook zijn nadelen natuurlijk...

De reden voor deze aan de "Schweizerische Post" gewijde "post" is mijn zoektocht naar een "postbus". Ik moet namelijk mijn "aanvraag voor een ontheffing van de verplichte Zwitserse ziekteverzekering" opsturen. Ik moet dus met andere woorden aantonen dat ik een Europese Ziekteverzekering heb, die mijn eventuele ziektekosten in Zwitserland dekt. Ik heb al van enkelen gehoord dat ze daar soms moeilijk over doen, maar ik waag een poging met een kopie van mijn Europese Ziekteverzekeringskaart.

Maar zoals gezegd, de post heeft hier zo zijn eigen grillige trekjes. Eerst en vooral: postbussen, daar waar je je post op een straathoek kan deponeren, heb ik nog niet echt gezien. Blijkbaar zijn er enkel postkantoren...ofwel heb ik er gewoon nog niet op gelet... Een tweede belangrijke aspect hier is "het ontvangen van post". Dat kan enkel en alleen als je naam op de brievenbus staat op het adres waarnaar de post verzonden werd. Wordt er post naar je adres gestuurd, maar staat je naam niet op de brievenbus, wordt alles teruggestuurd. Vind ik persoonlijk wel een goede redenering. Op die manier wordt je verlost van post van vorige eigenaars en wordt de verzender ook op de hoogte gebracht van dat zijn bestemmeling niet meer woont waar hij dacht dat hij woonde. Pluspunt 1 dus voor de Zwitserse Post. En eigenlijk is er nog een tweede belangrijke pluspunt. Ze werken hier op zaterdag! Post wordt afgeleverd op zaterdag, kantoren zijn open op zaterdag, kan men nog beter treffen?

Maar daarmee heb ik mijn "brief" nog niet verzonden. Eerst eens de nodige documenten verzamelen... en dan met volle moed naar het postkantoor in Altstetten trekken. Ik veronderstel dat het in de buurt ligt van het "Kreisburo". Daar heb ik afgelopen dinsdag mijn verblijfsvergunning mogen gaan afhalen. Ik mag in heel Zwitserland verblijven en dit tot 13.02.2008. Dan moet ik onherroepelijk het land verlaten... tenzij ik toerist ben natuurlijk :).

Na een week schrijven aan het "lab report" voor Rock Mechanics, is het nu de tijd voor het afwerken van wat "assignments" voor ditzelfde vak. Ik heb ondertussen ook al wat "percentages" verkregen voor de reeds ingeleverde assignments en deze variëren tussen 80 en 100%. Dat komt dus normaal wel goed... al mag men niet te vroeg victorie kraaien. Arbeiten Stijn!

Geniet van uw weekend, ik trek er morgen ook op uit!

Every Single Day

Gisteren had ik voor de eerste keer een gevoel van "gewenning", of hoe noemt men het gevoel van dat het nieuwe er af is en dat je jezelf een soort van routine aangemeten hebt? Afgelopen dagen heb ik dan ook grotendeels op mijn gezellige kamertje doorgebracht met het schrijven van het lab report voor Rock Mechanics. Vanavond hoop ik de laatste hand hieraan te leggen... Heb vannamiddag even gepolst bij de anderen en velen schatten het belang niet zo hoog in omdat het report louter een "pass-fail" inhoudt voor het daaropvolgende examen, maar toch.

Gelukkig zijn er naast het gevoel van gewenning in de zin van " het is hier al helemaal hetzelfde als in België", toch nog zaken die je hier aantreft, maar bij ons nooit zal zien. Eergisteren trok ik weer naar de Migros voor mijn wekelijkse aankopen en op mijn zoektocht naar groenten (en meer specifiek rode kool), stootte ik enkel op deze verpakte versie die je enkel moet opwarmen. Omdat een mens toch eens van de lokale cultuur moet proeven, zal ik er me een van de dagen toch eens aan wagen... en hopelijk gebeurt dan niet wat vannamiddag op de bus plaatsvond. Een kind van ik schat 6-7 jaar kreeg plots een nogal sterk bleke kleur. De details van wat daarop volgde ga ik jullie besparen, maar het bewees nog maar eens dat achteraan in een dubbele bus zitten redelijk slecht voor de maag is en zeker op hobbelige parcours zoals deze hier in Zürich nogal dikwijls plaatsvinden.

Ja, ik kan niet sterk genoeg benadrukken hoe handig het is dat de bussen hier zo snel na elkaar komen en dat je nooit langer dan 5 minuten zal moeten wachten aan een bushalte, MAAR het rijcomfort van die bussen...dan nog liever De Lijn. In plaats van te investeren in dure snufjes als gps in de bussen die in real-time de positie en de tijd tot de volgende haltes aangeeft, dan toch liever betere schokdempers en wat meer zitcomfort.

Om af te sluiten nog positief en negatief nieuws. Zoals "altijd" (hoe stereotyp) zal ik beginnen met het slechte. Door mijn inzetten bij B-WIN op Zwitserse voetbalploegen is mijn speelkrediet er al helemaal aan. Ze winnen als ze niet moeten winnen en ze verliezen als ze makkelijk kunnen winnen...Zwitserland en voetbal, ondanks het EK van afgelopen zomer, toch geen perfecte combinatie. En dan nog het goede nieuws...mogelijks krijg ik volgende week bezoek van...jawel... "de maten".

Nu eerst mijn lab report afwerken...

Tot een volgende (Adie)!

City of Delusion

Het Zwitserse wandelroutenetwerk ... goed gemarkeerd maar krap qua tijdsduurschattingen. Dat is zowat de samenvatting van de trip van deze week.

Het was wederom goed weer vandaag; onze hoop op slecht weer als excuus om eens een stad te bezoeken in plaats van een zware wandeling te maken, smolt als sneeuw in de zon. Toch combineerden we vandaag onze wandeling met wat cultuur, namelijk een bezoek aan de noordelijkste stad Schaffhausen, gelegen langs de Rijn.

De treinrit ging tot in Stein am Rhein om de letterlijkheid van de wandeling nog even dikker in de verf te zetten (vrij vertaald: Stijn aan de Rijn). Van daaruit wandelden we grotendeels langs diezelfde Rijn richting Schaffhausen. Volgens de website van de Zwitserse "routes nationales" was deze tocht zo'n 22km af te leggen op 5,5u. Het eerste gedeelte verliep relatief heuvelachtig en sneedt daarmee wat bochten van de Rijn af. Echter vanaf kilometer 5 ongeveer ging het pal "entlang des Rheins", soms tot op het betonnen boordje toe, van wandelweg was dan weinig sprake. Iets na de middag bereikten we Diessenhofen, een grensdorp/stadje, waar de eerstvolgende brug over de Rijn lag sinds Stein am Rhein. De figuurlijke positie van grenswacht werd hier nog steeds ingenomen door een ijsberende Duitser...ocharme, de sukkelaar, dat hij maar snel promotie krijgt in het leger.

Van ijsberen was echter geen sprake in het zonovergoten Diessenhofen, wel kwamen we ei zo na een slang tegen... Dit kon ons echter niet deren, we genoten met volle teugen van het soms prachtige heuvelachtige landschap langs de Rhein, dat met momenten wat Brits aandeed. Anderzijds begonnen we toch wel stilaan uit te kijken naar wat in het Frans-Vlaams "den arrivée" heet. Na reeds 5u onderweg te zijn, vonden we enkel maar bordjes met toenemende tijdsaanduidingen. Van 1u15 ging het plots enkele kilometer verder naar 1u25... Na een laatste stop gingen we dan volle moed verder tot we een brug zouden zien, die we nodig hadden om over die verdomde Rhein te geraken. Nog geen kwartier later zagen we dan eindelijk in de verte de Munot opduiken, het middeleeuws "kasteel" dat boven Schaffhausen uittorent.

"Das Ziel war erreicht" en wat voor een voldoening gaf het uitzicht bovenop de Munot en het Falkenbier achteraf in het station... Moe maar alweer een stukje Zwitserland rijker, stapten we dan iets na 19u op de trein om gratis naar onze heimat terug te keren...

Nu, maandag, is het na reeds 6u les gevolgd te hebben, tijd voor midweekfeesten. Al zijn het geen echte feesten, want er zal moeten "gerapporteerd" worden, toch zal de lesvrije periode tot donderdag even deugd doen om terug wat op adem te komen na een drukke week.

Geniessen Sie die Sonne, sie wird nicht ewig scheinen!

Adie

Take me out

Grüetzi Miteinand,

Alweer een week voorbij... wat vliegt die tijd toch. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de bezigheden. Afgelopen week was dan ook een zeer drukke week met tot 15 uur "Rock Mechanics & Rock Engineering"... en toch blijft dit vak boeien, iets wat niet altijd het geval zou zijn.

Naast een drukke week op de campus, nu ja druk is relatief aangezien ik nog steeds minder les heb dan de gemiddelde student hier (ik volg momenteel 4 vakken, terwijl de meesten er 6-7 volgen), was het bovendien ook druk qua avondlijke activiteiten. Maar liefst 3 avonden waren goed gevuld. Dinsdagavond ben ik eens gaan uitpluizen wat de plaatselijke studentenvereniging hier voorstelt. ERFA, want zo heten ze, had uitwisselingsstudenten uitgenodigd om samen met hen te komen racletten. Het had niet zoveel succes, uiteindelijk waren we met 2 "Austauschstudenten" tussen een 15-tal leden van de studentenvereniging, maar gezellig was het wel... en raclette was er in overvloed. Voor diegenen die het Zwitserse milieu nog niet zo goed kennen: raclette is eigenlijk het smelten van kaas ONDER een grill-oppervlak en deze gesmolten kaas over gestoomde aardappelen (in de schil) gieten. Voeg hier nog wat kruiden aan toe en eet er nog wat zaken als augurken bij en je hebt de typische Zwitserse raclette.

Dat was dinsdag, op woensdag trokken we met 4 collega's (met 5 in totaal dus) na het labo samen naar de Migros voor de inkopen voor een zelfgemaakte pizza. Deze werd (vooral door het vrouwelijk gezelschap) klaargemaakt in de keuken van de 2 Noorse collega's en nadien met een glas wijn (of met "Apfelmus", de benaming voor appelsap in een iets densere vorm) gedegusteerd.

Donderdag was dan de eerste ECHTE regendag hier in Zürich sinds mijn aankomst. Je merkt het meteen aan de mensen, iedereen is wat bedrukter omdat ze met zeiknatte kledij de bus in moeten. Als dan ook nog eens de bussen en trams overvol zitten, dan groeit bij sommigen nogal snel een herfstdepressie...gelukkig zijn er dan nog mensen die er om kunnen lachen.

Om deze drukke werkweek een mooi einde te geven, was er gisteren nog het geplande bezoek van Marc, de schoonvader zeg maar :), die een rondleiding kreeg in het oude stadsgedeelte van ons allerbekende Zürich. Met een lekker diner en Toscaanse wijn smaakte dit alles nog een beetje zoeter (ondanks de droge wijn :p).

Met het aanbreken van het weekend, zijn er ook weer de wekelijkse plannen voor een "Ausflug", maar naar waar die zal gaan, dat is nog een grote vraag...

Voor iedereen alvast een prettig weekend en een goed weekbegin. Geniet van de zon, althans als ze schijnt zoals hier, en tot binnenkort.

Edge of Heaven

De weekendtrip deze week ging met een week uitstel naar Sargans. Aangezien de sneeuw afgelopen week sterk gesmolten is, konden we vandaag wel de 5-Seen Wanderung proberen. Deze wandeling staat in vele folders beschreven als "eine der anspruchsvolsten Panoramawege der Schweiz", dus de verwachtingen waren hoog gespannen. En deze verwachtingen werden weer meer dan ingelost...

Voor slechts 17 CHF (€11,5) kan je vanuit Wangs (wat op wandelafstand ligt van Sargans) met de lift 1600 meter omhoog tot aan de Pizolhütte. Het moet wel gezegd... de eerste 2 sekties van de lift zijn oud en versleten en het vertrek en einde hebben meer weg van de Bob Express in Bobbejaanland, dan dat het een Gondelbahn moet voorstellen. Maar goed, in deze 17CHF zit ook de terugweg inbegrepen en wetende dat de bovenste 2 sekties met een stoeltjeslift zijn waarin je vrijuit van het adembenemende berglandschap kan genieten, was deze investering beter dan eender welk aandeel op de Bel-20 afgelopen weken.

De wandeling zelf gaat zoals de naam het zegt langs 5 meren (de verwarring tussen meer en zee is immens als je constant Duits spreekt), elk met een idyllische ligging. Uitzicht was er tijdens de wandeling tot in Duitsland, tot in de Oostenrijkse Alpen en vele bergmassieven in Zwitserland. Bij gebrek aan kennis van de Zwitserse "bergstreken", houd ik de concrete benamingen achterwege. Aangezien foto's in deze iets meer zeggen dan woorden, ga ik het ook hierbij laten wat betreft de wandeling, al moet nog gezegd dat we de wandeling afgehaspeld hebben in 3.5u, terwijl men normaal een 4 à 5 uur schat. Dit omwille van het feit dat we pas om 12u boven aan de Pizolhütte konden vertrekken en de laatste "Talfahrt" al om 17u was. Onze haast was redelijk ongegrond, aangezien nog tientallen tot misschien zelfs honderd (jawel ik lieg niet) wandelaars na ons kwamen. Ze hadden echter allen geen ongelijk voor hun daguitstap naar deze wondermooie streek. Dit ook mede door de prachtige herfstkleuren, die het landschap nog een extra toets geven. Als extraatje ook nog een filmpje van aan de Wildsee...

Op naar een nieuwe week, vol goede moed, verrassingen en... Rock Mechanics (maar liefst 3 lessen van 3-4u deze week + een practicum van 3 à 4u).

Adie

Housewife

Wit op 60°, donker op 40°, licht op 30°,.... neen dit zijn geen coördinaten voor een geheime missie van het grote Zwitserse leger. Voeg daarbij de woorden calgon, dash en wasverzachter en je komt automatisch in het vaarwater van de echte was-freak. Zonder zelf deze hoedanigheid aan te nemen, moet ook een "alleenwonende" Erasmusstudent wel eens af en toe zijn was doen. Voor deze bezigheid moet ik mij terugtrekken in de kelder(s) van het huis waarin ik woon. Je moet je wel voorbereiden op overstromingen, want de waterafvoer van het "wasmachien" loopt rechtstreeks over vloer gravitationeel naar de afvoerput aan de andere kant van de kelder. Zou dat de reden geweest zijn waarom het drogen van de was achteraf vooral bovenaan gebeurde en dat de onderkanten nog veel natter waren, of was dit ook gewoon het gravitationeel afvoeren van water? Dit terzijde... mijn eerste was- en droogbeurten zitten er op en geen enkele, maar dan ook geen enkele verkleuring noch krimping heeft plaatsgevonden. Van een succes gesproken!

Niet alleen wassen is een bezigheid waar je tijd moet insteken die je anders aan andere dingen zou kunnen besteden. Ook inkopen doen is nu een langdurigere bezigheid. Niet langer 5 minuten GB, maar wel een uurtje MIGROS'en. Net als alle werkende mensen, gebeurt dit traditioneel op vrijdagavond. Op deze momenten worden dan best inkopen gedaan voor een hele week of met andere woorden, de voedselvoorraad kan best weer aangevuld worden. Wanneer dan ook nog de terugweg van de MIGROS gebeurt op aloude wijze (aloud in deze zin als: " de manier waarop alle oudere mensen de terugweg afleggen). Met name per bus en met een grote winkeltas om de arm.

Ja, ook zonder dat een mens het perse wil, neemt hij nogal snel de stereotype gewoonten aan, die een modale burger kenmerkt.

Prettig weekend!