With a little help from my friends

De afgelopen 2 dagen had ik bezoek...niet zomaar bezoek, maar hoog bezoek van "de maten" zoals in de volksmond gezegd.

Koen en Rieko arriveerden op maandagnamiddag 15u40 met de trein (Vauban) vanuit Brussel. Omdat ik zelf er op die moment al bijna 6 uur les/seminarie opzitten had, besloten we na het afzetten van hun bagage in mijn kamer, snel terug het centrum in te trekken. Dit had twee redenen. De eerste was dat het nog droog en "warm" was op maandagnamiddag, terwijl het sindsdien enkel maar bergaf gegaan is... De tweede reden was dat we maandagavond het best niet te laat zouden maken, aangezien dinsdagochtend de wekker al om 6u30 zou afgaan...jaja, mijn lessen gaan nu eenmaal door, bezoek of geen bezoek. Na een ietwat dure Carlsberg, besloten we dus maar om terug te keren naar Wickenweg 37 (ja, dat is het adres van mijn "kot", tot nu steeds verzwegen). Omdat de mannen mij een collectie Maredsous cadeau hadden gedaan, dronken we deze terstond op ... op de gezondheid natuurlijk!

Dinsdagvoormiddag was gereserveerd voor mijn seminarie Rock Mechanics en Rieko en Koen konden in het nieuwe HIT-gebouw rustig wat verderwerken aan hun stage/thesiswerk. 's Namiddags trokken we toch (ondanks de miezerregen) het centrum weer in voor een wandeling langs het meer en een bezoek aan de Altstadt (Weinplatz, Lindenplatz,...). De avond was nu deels gereserveerd voor de traditionele filmavond van SOSETH (een van de studentenverenigingen van ETH) in een aula van het Hauptgebäude. Na de film trokken we weer naar de gezellige steegjes in de buurt van de Niederdorferstrasse op zoek naar een gezellige (en misschien goedkope) bar. Dat laatste is echter een illusie in Zürich... onder de 6CHF (€4 of zelfs meer aangezien de euro momenteel op het laagste peil ooit staat*) zal je nooit een pint kunnen drinken. Enige troost: de standaardmaat is minstens 33cl. Na twee bars zochten we onze weg huiswaarts. Het was ondertussen echter 0u30 en dan zo blijkt is het openbaar vervoer niet meer zo uitgebreid... rond dat uur rijden zowat de laatste treinen en bussen, maar ook niet meer het volledig traject. We konden nog deels richting Altstetten, maar we moesten genoodzaakt door het uur enkele kilometers te voet afleggen. Ik moet nog wel opmerken dat er ook nachtbussen rijden, maar deze slechts om het uur... en drie kwartier wachten, daar hadden we geen zin in.

Na een fikse wandeling dus in wat nog steeds miezerregen kon genoemd worden, kropen we redelijk uitgeput ons bed, onze slaapzak of geïmproviseerde mat-laken-combinatie in.

Woensdag was dan nog enkel gereserveerd voor een stevig ontbijt, wat inkopen voor de lange treinreis van Koen en Rieko en het einde van hun kort, maar krachtige verblijf in Zürich. Dit einde ging gepaard met de eerste sneeuw voor Zürich "downtown". Rond 14u30 trok de reus op wielen zich dan op gang in het station en keerde ik terug naar het werk, de was en de plas (maar voorlopig geen strijk). Bij deze, merci voor het bezoek mannen; aan al degenen die ook nog willen langskomen, u bent van harte welkom...

Nu is het slapenstijd... Adie!

*Het is redelijk godgeklaagd, maar de euro blijft maar dalen. Momenteel betaal je voor eenzelfde som Zwitsers geld meer dan 10% meer aan euro's dan dat je een maand geleden betaalde. Als deze trend zich doorzet, zal ik alles (lees: voeding) uit de Europese Unie moeten laten invoeren via taxipost...

(My) Sundown

Met een beetje vertraging omwille van het bezoek van "de maten" (zie bericht hierboven), toch ook nog een verslag van afgelopen zondag.

Omdat Sebastian nog veel werk had en ik ook de tijd (extra) tijd gebruiken kon, vertrokken we pas 's middags met de trein tot in Stäfa, zowat 20 minuutjes van Zürich HB (Hauptbahnhof) en gelegen langs het meer (de Zürichsee). Een panoramaweg langs het meer tot in Rapperswill was het doel. Geen zware wandeling dus, maar toch waren de eerste meters ongelooflijk zwaar omdat we eerst vanop meerniveau op panoramaniveau moesten geraken. Dit deed pijn in de reeds verzuurde benen (dankzij looptraining zaterdag). Eens op hoogte, konden we genieten van het meer in de "diepte", de deels in mist gehulde heuvels in achtergrond en zelfs besneeuwde bergtoppen verder naar het zuidoosten.

Het geluk van de dag bestond er in dat we de hele tijd ons doel in zicht hadden. Dit was het slot/de burcht van Rapperswill, die al van ver te zien is. Terwijl de wandeling langs enkele dorpjes en doorheen vele wijnranken ging, scheen de zon weer (maar waarschijnlijk voor de laatste keer) zeer fel. Een jas was wederom overbodig vandaag...

We hielden er wel een stevige tred op na om op tijd in Rapperswill te zijn. Dankzij de uurverandering afgelopen weekend is het al om 17u30 donker, dus moesten we toch enige zekerheid inbouwen wilden we nog iets "zien" in de oude vestiging met strategische ligging langs de Zürichsee. Zo gezegd, zo gedaan: om 16u30 arriveerden we al en konden we nog rustig de tijd nemen om naar de "plage" langs het meer te gaan en omhoog te klimmen op de burcht. Aldaar konden we de zonsondergang meemaken in het westen... waar Zürich lag/ligt.

Nog snel daalden we af tot in de Altstadt en we wandelden nog een stuk over de langste houten brug van Zwitserland (die over het hele meer gaat) en afsluiten deden we met een warme (want samen met de zon, was ook het kwik in de thermometer ondergegaan) koffie in een café langs de kade.

Volgende week waarschijnlijk geen uitstap, want Sebastian gaat een weekendje naar huis, wat betekent 10u heen en 10u terug treinen, en ik heb studeerwerk voor het examen Rock Mechanics van volgende dinsdag.

Adie

Post Blue

"Die Post, Sie bringt allen etwas.", dat is althans het motto in Oostenrijk als ik me goed herinner. Hier in Zwitserland is het net iets anders. Ze hebben zo hun eigen regeltjes en dat heeft zijn voordelen, maar ook zijn nadelen natuurlijk...

De reden voor deze aan de "Schweizerische Post" gewijde "post" is mijn zoektocht naar een "postbus". Ik moet namelijk mijn "aanvraag voor een ontheffing van de verplichte Zwitserse ziekteverzekering" opsturen. Ik moet dus met andere woorden aantonen dat ik een Europese Ziekteverzekering heb, die mijn eventuele ziektekosten in Zwitserland dekt. Ik heb al van enkelen gehoord dat ze daar soms moeilijk over doen, maar ik waag een poging met een kopie van mijn Europese Ziekteverzekeringskaart.

Maar zoals gezegd, de post heeft hier zo zijn eigen grillige trekjes. Eerst en vooral: postbussen, daar waar je je post op een straathoek kan deponeren, heb ik nog niet echt gezien. Blijkbaar zijn er enkel postkantoren...ofwel heb ik er gewoon nog niet op gelet... Een tweede belangrijke aspect hier is "het ontvangen van post". Dat kan enkel en alleen als je naam op de brievenbus staat op het adres waarnaar de post verzonden werd. Wordt er post naar je adres gestuurd, maar staat je naam niet op de brievenbus, wordt alles teruggestuurd. Vind ik persoonlijk wel een goede redenering. Op die manier wordt je verlost van post van vorige eigenaars en wordt de verzender ook op de hoogte gebracht van dat zijn bestemmeling niet meer woont waar hij dacht dat hij woonde. Pluspunt 1 dus voor de Zwitserse Post. En eigenlijk is er nog een tweede belangrijke pluspunt. Ze werken hier op zaterdag! Post wordt afgeleverd op zaterdag, kantoren zijn open op zaterdag, kan men nog beter treffen?

Maar daarmee heb ik mijn "brief" nog niet verzonden. Eerst eens de nodige documenten verzamelen... en dan met volle moed naar het postkantoor in Altstetten trekken. Ik veronderstel dat het in de buurt ligt van het "Kreisburo". Daar heb ik afgelopen dinsdag mijn verblijfsvergunning mogen gaan afhalen. Ik mag in heel Zwitserland verblijven en dit tot 13.02.2008. Dan moet ik onherroepelijk het land verlaten... tenzij ik toerist ben natuurlijk :).

Na een week schrijven aan het "lab report" voor Rock Mechanics, is het nu de tijd voor het afwerken van wat "assignments" voor ditzelfde vak. Ik heb ondertussen ook al wat "percentages" verkregen voor de reeds ingeleverde assignments en deze variëren tussen 80 en 100%. Dat komt dus normaal wel goed... al mag men niet te vroeg victorie kraaien. Arbeiten Stijn!

Geniet van uw weekend, ik trek er morgen ook op uit!

Every Single Day

Gisteren had ik voor de eerste keer een gevoel van "gewenning", of hoe noemt men het gevoel van dat het nieuwe er af is en dat je jezelf een soort van routine aangemeten hebt? Afgelopen dagen heb ik dan ook grotendeels op mijn gezellige kamertje doorgebracht met het schrijven van het lab report voor Rock Mechanics. Vanavond hoop ik de laatste hand hieraan te leggen... Heb vannamiddag even gepolst bij de anderen en velen schatten het belang niet zo hoog in omdat het report louter een "pass-fail" inhoudt voor het daaropvolgende examen, maar toch.

Gelukkig zijn er naast het gevoel van gewenning in de zin van " het is hier al helemaal hetzelfde als in België", toch nog zaken die je hier aantreft, maar bij ons nooit zal zien. Eergisteren trok ik weer naar de Migros voor mijn wekelijkse aankopen en op mijn zoektocht naar groenten (en meer specifiek rode kool), stootte ik enkel op deze verpakte versie die je enkel moet opwarmen. Omdat een mens toch eens van de lokale cultuur moet proeven, zal ik er me een van de dagen toch eens aan wagen... en hopelijk gebeurt dan niet wat vannamiddag op de bus plaatsvond. Een kind van ik schat 6-7 jaar kreeg plots een nogal sterk bleke kleur. De details van wat daarop volgde ga ik jullie besparen, maar het bewees nog maar eens dat achteraan in een dubbele bus zitten redelijk slecht voor de maag is en zeker op hobbelige parcours zoals deze hier in Zürich nogal dikwijls plaatsvinden.

Ja, ik kan niet sterk genoeg benadrukken hoe handig het is dat de bussen hier zo snel na elkaar komen en dat je nooit langer dan 5 minuten zal moeten wachten aan een bushalte, MAAR het rijcomfort van die bussen...dan nog liever De Lijn. In plaats van te investeren in dure snufjes als gps in de bussen die in real-time de positie en de tijd tot de volgende haltes aangeeft, dan toch liever betere schokdempers en wat meer zitcomfort.

Om af te sluiten nog positief en negatief nieuws. Zoals "altijd" (hoe stereotyp) zal ik beginnen met het slechte. Door mijn inzetten bij B-WIN op Zwitserse voetbalploegen is mijn speelkrediet er al helemaal aan. Ze winnen als ze niet moeten winnen en ze verliezen als ze makkelijk kunnen winnen...Zwitserland en voetbal, ondanks het EK van afgelopen zomer, toch geen perfecte combinatie. En dan nog het goede nieuws...mogelijks krijg ik volgende week bezoek van...jawel... "de maten".

Nu eerst mijn lab report afwerken...

Tot een volgende (Adie)!

City of Delusion

Het Zwitserse wandelroutenetwerk ... goed gemarkeerd maar krap qua tijdsduurschattingen. Dat is zowat de samenvatting van de trip van deze week.

Het was wederom goed weer vandaag; onze hoop op slecht weer als excuus om eens een stad te bezoeken in plaats van een zware wandeling te maken, smolt als sneeuw in de zon. Toch combineerden we vandaag onze wandeling met wat cultuur, namelijk een bezoek aan de noordelijkste stad Schaffhausen, gelegen langs de Rijn.

De treinrit ging tot in Stein am Rhein om de letterlijkheid van de wandeling nog even dikker in de verf te zetten (vrij vertaald: Stijn aan de Rijn). Van daaruit wandelden we grotendeels langs diezelfde Rijn richting Schaffhausen. Volgens de website van de Zwitserse "routes nationales" was deze tocht zo'n 22km af te leggen op 5,5u. Het eerste gedeelte verliep relatief heuvelachtig en sneedt daarmee wat bochten van de Rijn af. Echter vanaf kilometer 5 ongeveer ging het pal "entlang des Rheins", soms tot op het betonnen boordje toe, van wandelweg was dan weinig sprake. Iets na de middag bereikten we Diessenhofen, een grensdorp/stadje, waar de eerstvolgende brug over de Rijn lag sinds Stein am Rhein. De figuurlijke positie van grenswacht werd hier nog steeds ingenomen door een ijsberende Duitser...ocharme, de sukkelaar, dat hij maar snel promotie krijgt in het leger.

Van ijsberen was echter geen sprake in het zonovergoten Diessenhofen, wel kwamen we ei zo na een slang tegen... Dit kon ons echter niet deren, we genoten met volle teugen van het soms prachtige heuvelachtige landschap langs de Rhein, dat met momenten wat Brits aandeed. Anderzijds begonnen we toch wel stilaan uit te kijken naar wat in het Frans-Vlaams "den arrivée" heet. Na reeds 5u onderweg te zijn, vonden we enkel maar bordjes met toenemende tijdsaanduidingen. Van 1u15 ging het plots enkele kilometer verder naar 1u25... Na een laatste stop gingen we dan volle moed verder tot we een brug zouden zien, die we nodig hadden om over die verdomde Rhein te geraken. Nog geen kwartier later zagen we dan eindelijk in de verte de Munot opduiken, het middeleeuws "kasteel" dat boven Schaffhausen uittorent.

"Das Ziel war erreicht" en wat voor een voldoening gaf het uitzicht bovenop de Munot en het Falkenbier achteraf in het station... Moe maar alweer een stukje Zwitserland rijker, stapten we dan iets na 19u op de trein om gratis naar onze heimat terug te keren...

Nu, maandag, is het na reeds 6u les gevolgd te hebben, tijd voor midweekfeesten. Al zijn het geen echte feesten, want er zal moeten "gerapporteerd" worden, toch zal de lesvrije periode tot donderdag even deugd doen om terug wat op adem te komen na een drukke week.

Geniessen Sie die Sonne, sie wird nicht ewig scheinen!

Adie

Take me out

Grüetzi Miteinand,

Alweer een week voorbij... wat vliegt die tijd toch. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de bezigheden. Afgelopen week was dan ook een zeer drukke week met tot 15 uur "Rock Mechanics & Rock Engineering"... en toch blijft dit vak boeien, iets wat niet altijd het geval zou zijn.

Naast een drukke week op de campus, nu ja druk is relatief aangezien ik nog steeds minder les heb dan de gemiddelde student hier (ik volg momenteel 4 vakken, terwijl de meesten er 6-7 volgen), was het bovendien ook druk qua avondlijke activiteiten. Maar liefst 3 avonden waren goed gevuld. Dinsdagavond ben ik eens gaan uitpluizen wat de plaatselijke studentenvereniging hier voorstelt. ERFA, want zo heten ze, had uitwisselingsstudenten uitgenodigd om samen met hen te komen racletten. Het had niet zoveel succes, uiteindelijk waren we met 2 "Austauschstudenten" tussen een 15-tal leden van de studentenvereniging, maar gezellig was het wel... en raclette was er in overvloed. Voor diegenen die het Zwitserse milieu nog niet zo goed kennen: raclette is eigenlijk het smelten van kaas ONDER een grill-oppervlak en deze gesmolten kaas over gestoomde aardappelen (in de schil) gieten. Voeg hier nog wat kruiden aan toe en eet er nog wat zaken als augurken bij en je hebt de typische Zwitserse raclette.

Dat was dinsdag, op woensdag trokken we met 4 collega's (met 5 in totaal dus) na het labo samen naar de Migros voor de inkopen voor een zelfgemaakte pizza. Deze werd (vooral door het vrouwelijk gezelschap) klaargemaakt in de keuken van de 2 Noorse collega's en nadien met een glas wijn (of met "Apfelmus", de benaming voor appelsap in een iets densere vorm) gedegusteerd.

Donderdag was dan de eerste ECHTE regendag hier in Zürich sinds mijn aankomst. Je merkt het meteen aan de mensen, iedereen is wat bedrukter omdat ze met zeiknatte kledij de bus in moeten. Als dan ook nog eens de bussen en trams overvol zitten, dan groeit bij sommigen nogal snel een herfstdepressie...gelukkig zijn er dan nog mensen die er om kunnen lachen.

Om deze drukke werkweek een mooi einde te geven, was er gisteren nog het geplande bezoek van Marc, de schoonvader zeg maar :), die een rondleiding kreeg in het oude stadsgedeelte van ons allerbekende Zürich. Met een lekker diner en Toscaanse wijn smaakte dit alles nog een beetje zoeter (ondanks de droge wijn :p).

Met het aanbreken van het weekend, zijn er ook weer de wekelijkse plannen voor een "Ausflug", maar naar waar die zal gaan, dat is nog een grote vraag...

Voor iedereen alvast een prettig weekend en een goed weekbegin. Geniet van de zon, althans als ze schijnt zoals hier, en tot binnenkort.

Edge of Heaven

De weekendtrip deze week ging met een week uitstel naar Sargans. Aangezien de sneeuw afgelopen week sterk gesmolten is, konden we vandaag wel de 5-Seen Wanderung proberen. Deze wandeling staat in vele folders beschreven als "eine der anspruchsvolsten Panoramawege der Schweiz", dus de verwachtingen waren hoog gespannen. En deze verwachtingen werden weer meer dan ingelost...

Voor slechts 17 CHF (€11,5) kan je vanuit Wangs (wat op wandelafstand ligt van Sargans) met de lift 1600 meter omhoog tot aan de Pizolhütte. Het moet wel gezegd... de eerste 2 sekties van de lift zijn oud en versleten en het vertrek en einde hebben meer weg van de Bob Express in Bobbejaanland, dan dat het een Gondelbahn moet voorstellen. Maar goed, in deze 17CHF zit ook de terugweg inbegrepen en wetende dat de bovenste 2 sekties met een stoeltjeslift zijn waarin je vrijuit van het adembenemende berglandschap kan genieten, was deze investering beter dan eender welk aandeel op de Bel-20 afgelopen weken.

De wandeling zelf gaat zoals de naam het zegt langs 5 meren (de verwarring tussen meer en zee is immens als je constant Duits spreekt), elk met een idyllische ligging. Uitzicht was er tijdens de wandeling tot in Duitsland, tot in de Oostenrijkse Alpen en vele bergmassieven in Zwitserland. Bij gebrek aan kennis van de Zwitserse "bergstreken", houd ik de concrete benamingen achterwege. Aangezien foto's in deze iets meer zeggen dan woorden, ga ik het ook hierbij laten wat betreft de wandeling, al moet nog gezegd dat we de wandeling afgehaspeld hebben in 3.5u, terwijl men normaal een 4 à 5 uur schat. Dit omwille van het feit dat we pas om 12u boven aan de Pizolhütte konden vertrekken en de laatste "Talfahrt" al om 17u was. Onze haast was redelijk ongegrond, aangezien nog tientallen tot misschien zelfs honderd (jawel ik lieg niet) wandelaars na ons kwamen. Ze hadden echter allen geen ongelijk voor hun daguitstap naar deze wondermooie streek. Dit ook mede door de prachtige herfstkleuren, die het landschap nog een extra toets geven. Als extraatje ook nog een filmpje van aan de Wildsee...

Op naar een nieuwe week, vol goede moed, verrassingen en... Rock Mechanics (maar liefst 3 lessen van 3-4u deze week + een practicum van 3 à 4u).

Adie

Housewife

Wit op 60°, donker op 40°, licht op 30°,.... neen dit zijn geen coördinaten voor een geheime missie van het grote Zwitserse leger. Voeg daarbij de woorden calgon, dash en wasverzachter en je komt automatisch in het vaarwater van de echte was-freak. Zonder zelf deze hoedanigheid aan te nemen, moet ook een "alleenwonende" Erasmusstudent wel eens af en toe zijn was doen. Voor deze bezigheid moet ik mij terugtrekken in de kelder(s) van het huis waarin ik woon. Je moet je wel voorbereiden op overstromingen, want de waterafvoer van het "wasmachien" loopt rechtstreeks over vloer gravitationeel naar de afvoerput aan de andere kant van de kelder. Zou dat de reden geweest zijn waarom het drogen van de was achteraf vooral bovenaan gebeurde en dat de onderkanten nog veel natter waren, of was dit ook gewoon het gravitationeel afvoeren van water? Dit terzijde... mijn eerste was- en droogbeurten zitten er op en geen enkele, maar dan ook geen enkele verkleuring noch krimping heeft plaatsgevonden. Van een succes gesproken!

Niet alleen wassen is een bezigheid waar je tijd moet insteken die je anders aan andere dingen zou kunnen besteden. Ook inkopen doen is nu een langdurigere bezigheid. Niet langer 5 minuten GB, maar wel een uurtje MIGROS'en. Net als alle werkende mensen, gebeurt dit traditioneel op vrijdagavond. Op deze momenten worden dan best inkopen gedaan voor een hele week of met andere woorden, de voedselvoorraad kan best weer aangevuld worden. Wanneer dan ook nog de terugweg van de MIGROS gebeurt op aloude wijze (aloud in deze zin als: " de manier waarop alle oudere mensen de terugweg afleggen). Met name per bus en met een grote winkeltas om de arm.

Ja, ook zonder dat een mens het perse wil, neemt hij nogal snel de stereotype gewoonten aan, die een modale burger kenmerkt.

Prettig weekend!

Looking out my back door

Jaja, de herfst is ook hier in land. Na vorige week een ommetje gemaakt te hebben via de winter, begint de zomer nu toch stilaan ten einde te komen. Het typische beeld van afgevallen bladeren en bomen met alle kleuren zijn nu schering en inslag.

Die bladeren zorgen trouwens, volgens Blick am Abend, een van de gratis "pendelkranten", voor ongemak bij... alweer de VBZ. Ditmaal bij de trams, want deze zouden op een helling problemen ondervinden wanneer bladeren op de sporen liggen. Niet dat deze bladeren de trams doen ontsporen, ze zorgen enkel voor wat slipperige taferelen, aldus Blick. Het is trouwens niet helemaal Blick am Abend (wat weliswaar de titel op voorpagina is), maar Blick am Abig, zoals men het in het Zwitserduits naar analogie met de West-Vlamingen zo volmondig kan uitdrukken.

Zelf heb ik alleszins nog geen last van de bladeren of de herfst in het algemeen. Op mijn voorlopige loopparcours bevinden zich weliswaar vele bomen en het is ook redelijk geaccidenteerd met de Uetliberg in "mijn" achtertuin, maar op sommige dagen als het wat minder nevelig is, zijn de besneeuwde toppen van de Alpen goed te zien. Dat gecombineerd met een goede douche na het lopen... een mens zou voor minder aan zijn "start to run" beginnen.

Het mag dan wel stilaan een herfstig karakter krijgen hier in Zwitserland, dit weekend en begin volgende week zou het toch nog 20 graden warm worden. Ideaal dus voor een daguitstap, al ligt er ook nog een stapel werk te wachten. Vanavond eens uitzoeken wat mogelijk is...

En gueten!

Have it all

Guäten Abig,

Jawel, mijn gebeden zijn verhoord. Vanmiddag bij mijn terugkomst uit het verre centrum van Zürich, vond ik op de tafel in mijn kamer een postpakket dat wel heel verdacht de grootte van een modem heeft. En bij nader inzien bleek het ook nog eens van ons aller CableCom te komen, dus aldaar heeft men zich overtroffen en in plaats van de vooropgestelde 2 tot 4 weken wachttijd gereduceerd tot amper 1 luttele week. Bravo aan CableCom, ik ben ondertussen volledig geïnstalleerd ... en dat na meer dan 3 weken in Zürich.

Benieuwd wat de dag van morgen brengt...

Explode

Het is me toch wat hier, dat openbaar vervoer. Ik moet eerlijk zijn, het is zowat het beste openbaar vervoer ter wereld denk ik. Dat is ook het eerste dat je als toerist zal merken hier in Zürich. Maar, er is toch ook een maar...

Een grappig aspect is het vermogen van de bussen. Als je als VBZ- busmaatschappij zijnde nieuwe bussen, zoals er wel vele rondrijden hier in Zürich, besteld, denk dan ook eens aan het feit dat er hellingen moeten overwonnen worden. Gisteren was er een typerend voorval. Wanneer bus 80 richting ETH Hönggerberg rijdt, moet ze een redelijk stuk bergop. Dit zorgt echter voor ongelooflijk veel lawaai, vooral als je achteraan in de bus zit, want de motor zit achteraan in een bus. Dat is nog zoiets dat ik zelf niet zo goed begrijp, want wat voor een overbrenging heb je niet nodig bij een dubbele bus om vooraan vooruit te geraken? Of "trekt" een bus zich steeds vooruit met zijn achterste wielen? Dat even terzijde...

Het geluid achteraan in de bus is alsof de motor elk moment kan ontploffen en niet omdat hij oud en versleten is, neen gewoon omdat hij het maximum van zijn pk's moet boven halen. Bovendien rijdt een bus op zo'n moment maximum 30km/u.

Afgelopen week was het nog erger, toen geraakte een bus zelfs niet verder vanaf een halte omdat ze "überladen" was. Gevolg: een tiental personen moest afstappen. En in dat geval kreeg de bus nog extra vermogen dankzij het electriciteitsnet waaraan ze hangt.

Dan zijn die trams hier toch een pak beter. Oke, je bent misschien iets sneller met een bus ter plaatse, maar de trams rijden tenminste minder hobbelig (ja, dat is een essentieel voordeel van sporen) en ze zijn het best uitgerust van allemaal.

Ja, die VBZ, wat trouwens Verkehrsbetrieb Zürich betekent, het is me wat. De Lijn kan er nog veel van leren, maar misschien kan het hen ook iets leren...

The Key, The Secret

Gruäzi,

Gisteren was het eindelijk zover! De sleutel was gearriveerd. Tot nu toe moest ik telkens het pand verlaten 's morgens en de deur achter mij loslaten en bij mijn terugkeer 's avonds moest ik enerzijds hopen dat Erika thuis was en anderzijds dat ze de bel hoorde.

Reden voor deze "rompslomp" was het feit dat de vorige huurder per ongeluk de sleutel mee naar huis had genomen en hij deze dus per post moest terugsturen. Eergisteren nog begonnen we ons al redelijk ongerust te maken, want een postpakket dat bijna een week onderweg is, zou wel eens verloren kunnen gegaan zijn. De vrees was dus onterecht, toen ik gisteren het kleinood terugvond op mijn tafel. Nu nog wachten op de modem en ik ben volledig geëquipeerd...

Amid the (falling) snow

Goedemiddag,

Gisteren de eerste echte daguitstap gemaakt samen met mijn Oostenrijkse collega Sebastian. Wat eerst gepland stond als een trip naar Sargans voor de "5-Seen-wanderung" vanaf de Pizolhütte, veranderde in een trip naar Arth-Goldau voor de beklimming van de Rigi (http://www.rigi.ch/). Reden was te veel sneeuw en beperkte openingsuren van de stoeltjeslift te Wangs (Sargans).

Het traject naar Arth-Goldau per trein kost met het "Halb-Tax Abo" slechts 9,50 CHF (€6, al wordt het natuurlijk steeds duurder in €, want de koers is serieus aan het dalen t.o.v. de CHF).

Vanaf het station in Goldau vertrekt een "wandelweg" naar de top van Rigi-Kulm, waar je zo'n 4u over zou moeten doen. Echter onze eerste indruk was dat dit "bergje" amper 600 meter hoger was dan waar we ons bevonden en dat we dus 2u, 2u en half maximum hierover zouden doen. Vol goede moed vertrokken we in de hoop zo snel mogelijk in de sneeuw terecht te komen.

Anderhalf uur later pas kwamen we in de eerste sporen van sneeuw terecht en konden we ons opmaken voor het zogezegde "laatste stuk". Na nog eens een uur en enkele gevaarlijk gladde weggetjes met steile afgrond gepasseerd, bevonden we ons in een ware "sneeuwwoestijn". Gelukkig was er nog minstens één iemand voor ons, die het pad wat effende (of op z'n minst een weg naar boven wist te vinden). Tot een halve meter sneeuw werd getrotseerd en het laatste stuk klim was in ware "bergsteiger-stijl". Het bijhorende prachtige uitzicht hoeft niet verder benadrukt te worden, veronderstel ik. Al zegt een foto bij deze nog niet veel...

Op de top verdienden we alleszins een frisse pint, al was het op het dakterras toch net iets TE fris. Terugkeren deden we nog een uur later per trein (na zo'n klim en met een halve liter bier zou een afdaling niet meer levend afgewerkt worden). Grappig aan deze trein is dat hij de 1250 meter, jawel zo groot was het hoogteverschil dat we te voet afgelegd hadden, op zowat 40 minuten overbrugt en dat voor 18 CHF (€12).

Moe, maar voldaan keerden we nadien met de SBB terug naar Zürich. Een eerste echte verkenning van Zwitserland zat er op... volgend weekend misschien een volgende. Maar eerst volgt nu weer een week (vol) assignments, lessen samenvatten (ja dit wordt gevraagd), lab voorbereiden en verslagen, ... course registration afhandelen, Learning Agreement regelen, ISP regelen en ook natuurlijk de dagdagelijkse rompslomp overleven.

Ik doe mijn best te overleven, hopelijk jullie ook!

Tot de volgende. Adie!

A perfect habitat for ... foxes?

Grüetzi,

Na 2 en halve week in een guesthouse te verblijven, ben ik afgelopen woensdag, 1 oktober, dan eindelijk verhuisd naar mijn vaste stek. Het gaat om een familiehuis in een immens rustige buurt, wat betekent geen last van vliegtuigen afkomstig van of met bestemming Kloten zoals de meesten aan de andere kant van Zürich. Ik leef in bij een ongelooflijk vriendelijke (oude) dame Erika en haar gehandicapte zus Elisabeth samen met nog een student aan ETH. Uiteindelijk heb ik deze kamer nog voor een schappelijke prijs, zijnde 520 CHF (€320) per maand, kunnen verkrijgen, vergeleken met de prijzen in de rest van Zürich. Vooral wetende dat ik van alles gebruik mag maken en vooral omdat... ik de kamer niet meer moet inkleden. Eigenlijk is ze nog voor een groot deel ingepalmd door boeken, schilderijtjes, papierwerk en ander materiaal van Erika, waardoor ik zelfs niet hoef te zoeken naar decoratiemateriaal.

Keerzijde van de medaille: nog geen internet op de kamer. Er is wel al een aansluiting en de medestudent heeft al wel een modem ter beschikking, maar ik heb dus nog geen internet. Dit met als gevolg dat ik voorlopig altijd op de campus (in het centrum of op Hönggerberg, zoals hier de wetenschapscampus iets buiten de stad noemt) moet zijn om te "surfen". Ik ben natuurlijk al langsgeweest bij de maatschappij voor internet en telefonie (en digitalte tv, blablabla), kortweg CableCom. Echter, nadat zelfs bij mijn aanmelding hun internet tegenwerkte en de bevestiging 2 dagen op zich liet wachten, blijkt nu dat het tot 4 weken kan duren voor ik mijn modem effectief in handen heb. CableCom, maar dus niet echt "ModemComt".

Voor het overige ben ik momenteel een beetje aan het plannen welke steden of regionen ik hier in Zwitserland kan bezoeken de komende weken/maanden, want uiteindelijk zullen 5 maanden te kort zijn om "alles" te zien. Hiervoor ga ik vannamiddag al een speciaal treinabonnement kopen waarmee ik telkens na 19u gratis kan reizen en voor het overige tegen halve prijs. Dit abonnement kost weliswaar 249 CHF (€160), maar wetende dat een normaal ticket Bern heen-en terug al 140 CHF kost, denk ik wel dat ik de kost er snel uitgehaald zal hebben.

Voila, tot hier mijn voorlopige escapades, ik heb nog wel een verhaal over een Amerikaan, die ik vorige week tegen het lijf gelopen ben en die mij met veel bravoure het Odeon-café heeft getoond, maar dit houd ik voor later, nu ga ik iets te eten zoeken.

Adie

So here we are (I am)...

In navolging van vele anderen en omdat niet iedereen facebook heeft om mijn tijdelijke avonturen in het verre Zürich te volgen...een blog.

Wat het wordt, of ik al dan niet interessante verhalen zal kunnen vertellen, weet ik zelf niet. Ik zal alleszins proberen om af en toe hier een bericht te "posten", dat in de mate van het mogelijke interessant lijkt.

De aanleiding is dus redelijk duidelijk: sinds 13 september zit ik in Zürich voor een semester als "Mobility Student" aan de ETH, zowat het Nationaal Techn(olog)ische Insitituut van Zwitserland.

In de volgende posts meer details daarover, nu houd ik het bij dit korte welkomstwoord.

Tschüss