Guiding Light

Hoi/Gruetzi/Hi,

Even terug wat vernieuwen, wat leven in de brouwerij brengen, wat progressie vertonen,...

Het leven van een 'werkende mens' gaat zijn gangetje. Dagen volbrengen achter een pc in Leuven of Brussel en dagelijks pendelen van en naar het prachtige station van Antwerpen Centraal, het is een totnogtoe nieuw beeld doch al zeer 'gewennig'. Weekdagen zijn er om te werken, week-ends zijn er om uit te rusten... althans meestal.

Gisteren trokken we met de vereniging van Belgische geologen (Geologica Belgica) naar Duitsland voor een bezoek aan de 'open pit' mijn van Hambach alsook de geothermische boring in Aken. Die eerste stop, de grote bruinkoolgroeve nabij Düren, is enorm de moeite om te bezoeken. Met een diepte van 350m en lengte van 10km is het een ongelooflijk beeld om aan de rand van deze 'put' te staan, laat staan er onderaan helemaal in te staan. Ook de machines, de 'bucket augers', die het materiaal weggraven en afmetingen hebben van 100m (hoog) tot 200m(lengte), maken ons mensen enerzijds nietig (t.o.v. de grootte van de machines), anderzijds groots omdat wij het allemaal kunnen verwezenlijken...

Een ander iets dat 'verwezenlijkt' kan worden en waar momenteel in Antwerpen, onze tweede (of derde/vierde/vijfde) thuis, veel commotie rond is, is de Lange Wapperbrug. Dit project waar ik, laat me meteen duidelijk zijn, volledig voor ben (mits misschien enkele aanpassingen aan de aansluiting in Merksem), zou van Antwerpen een belangrijkere stad in West-Europa kunnen maken. Op die manier kan je reacties van een modale Fransman als "Anvers/Antwerp... jamais entendu" misschien mislopen.

Ik heb me de afgelopen weken ook enorm geërgerd in/aan het Antwerpse Centraal Station waar volop geflyerd werd om 'NEEN' te stemmen tegen de Lange Wapperbrug, zonder dat men argumenten geeft. Het is toch ook oh zo simpel om te zeggen: "Geen brug boven mijn hoofd."... Dan maar alle mensen elke dag in de file laten staan en de algemene luchtkwaliteit in Antwerpen en omstreken verergeren...

Goed, laten we nog even de uitslag van het referendum afwachten (en vooral wat de politiek ermee gaat doen), voorlopig houd ik me recht met het vooruitzicht van het MUSE-concert op 2 november in het Sportpaleis (aan de toekomstige aansluiting van de Lange Wapperbrug met de ring... de cirkel is dus rond...). En in tussentijd... vanavond ga ik al opwarmen met een concert van Status Quo in de nabije Lotto Arena.

Tot binnenkort en alvast een ziektevrije start van het griepseizoen!

Back to black

We zijn terug thuis. Oververmoeid, maar voldaan! Op de terugweg kregen we nog even te maken met serieuze vertragingen (tot 3 uur in New York), maar gelukkig kwamen we op tijd terug thuis.

Momenteel zijn we volop de foto's aan het verzamelen, een uitgebreid verslag aan het uittypen en een deel van ons bereidt zich al voor op een volgend buitenlands verblijf.

Voor de fervente volger van deze blog: mogelijk volgt er nu terug een rustige periode, maar de draad wordt ongetwijfeld weer opgepikt in de komende weken...

Groeten,

Stijn

Thunderstruck

Hi,

Nieuws vanuit New York! Sinds dinsdagmiddag zitten we dus in de Big Apple. We verblijven in een appartement/kot met gezamenlijke keuken en douche, eigendom van een welbespraakte Amerikaan. Douches met 5 sproeikoppen zijn hier geen uitzondering, want, zo zegt de eigenaar, iedereen moet kunnen genieten van zijn aankoop!

Vandaag, woensdag, bezochten we 'ground zero', daar waar het World Trade Center tot 11-9-2001 stond. Nadien volgde nog Wall Street en een ferrytocht langs het Vrijheidsbeeld. Op Staten Island begon het echter te onweren en sindsdien hebben we afwisselend prachtige bliksems en enkele zonnestralen gezien.

Morgen volgt nog midtown New York en nadien kunnen we ons opmaken voor de terugkeer naar België.

Cheers en tot zaterdag...

Give me a White House

Alweer een late-night update (althans voor ons, want hier is het al na elven). Maar toch snel even inlichten over de afgelopen dagen en voor we ons luxueuze bed induiken hier in het Comfort Inn hotel (met zwembad!!).

Gistermiddag kwamen we aan in Washington en begon de zoektocht naar de beste manier om aan het hotel hier in Alexandria te geraken. Dat duurde toch wel even waardoor we nadien enkel nog besloten wat te zwemmen... 's Avonds werden we nog getrakteerd op een prachtig onweer.

Vandaag ging het dan naar het Witte Huis, het Washington Monument, het Lincoln Monument en alle oorlogsmonumenten. In het museum voor lucht- en ruimtevaart mochten we echter niet binnen dankzij het Zwitsers zakmes in de rugzak: "You're wearing a weapon, my friend".

Dan maar lekker gezond een salade gaan eten nabij Chinatown... en nadien terugkeren voor een welgekomen douche.

Morgen volgt nu nog het Capitool en hopelijk wel nog enkele musea en nadien trekken we richting New York voor een laatste stop op onze vermoeiende, maar onvergetelijke reis doorheen de States!

Cheers

Calling Chicago

Gegroet,

Het is weer even geleden (ja de tijd gaat snel hier) en ondertussen zitten we dus al bijna aan de andere kant van de States, meerbepaald in Chicago.

Sinds Blanding zijn we nog in Arches NP geweest alwaar we weer prachtige erosie-effecten zagen in de bloedhete zon. Toppunt de Landscape Arch, die nogal surrealistisch overkomt...Maandagavond arriveerden we in Salt Lake City, volledig omgeven door de nog licht besneeuwde Rocky Mountains en moesten we afscheid nemen van de auto. Aldaar bezochten we het 'Vaticaan' van de Mormonen, een religieuze beweging met de hoofdzetel in Salt Lake.

Dinsdagochtend vertrokken we dan met California Zephyr voor de nogal hobbelige 2-daagse treinreis tot hier in Chicago. Vandaag (donderdag) bezochten we dan downtown Chicago met zijn typische hoge gebouwen en het recente Millenium Park. Ook hier was de Chicago Bean redelijk surrealistisch...
Hans mocht zich nadien uitleven omdat we tot aan de universiteit van Chicago gingen, waar een gedenkteken van Enrico Fermi staat (de uitvinder van de kernenergie, n.v.d.r.). Spontaan begon het voor de eerste keer te regenen... Terug in downtown werden we verrast door een hele horde politiewagens en enkele geblindeerde SUV's... Obama-escorte?

Morgen staat nog een wandeling tot aan het strand van Lake Michigan op het programma en in de namiddag vertrekken we dan alweer richting Washington DC. Tot nu toe nog steeds geen sporen van Mexicaanse griep hier, al hebben we al serieus ons best gedaan door Mexicaans te eten. Dat valt trouwens immens goed mee, al kan het redelijk pikant zijn...

Tot in Washington!

Cheers

Sunset coming on

Nu bijna iedereen hier al achter mij in bed ligt te slapen, toch nog snel een update vanuit het nog steeds hete Blanding, UT.

De voorbije 3 dagen zagen we Bryce Canyon, de Grand Canyon en vandaag Monument Valley. De eerste was een pareltje van kleuren gaande van wit-geel tot rood en paars. De tweede was het indrukwekkendst en de laatste was het avontuurlijkst.

Aan de Grand Canyon genoten we gisteravond bovendien van een magische zonsondergang...



Het avontuurlijke karakter vandaag dan werd gecreëerd doordat we met onze witte Chevrolet Malibu een keer off-road mochten en deze weg was op z'n minst gezegd hobbelig te noemen...

Nu volgt er nog Arches National Park morgen en nadien trekken we weer richting Salt Lake City voor de trein naar Chicago.

Geniet van de zomer in België... heter dan hier kan hij alvast niet zijn!

Under the bridge

Korte update vanuit de luchthaven van Salt Lake City. Zo meteen mogen we hier onze tweede auto afhalen.

We hebben er ondertussen een bezoek aan de prachtige stad San Francisco opzitten. Niet alleen de Bay Bridge en de Golden Gate Bridge, maar ook de immens steile straten spreken enorm tot de verbeelding.
De afgelopen 20 uur reisden we met de California Zephyr van Emeryville tot hier in Salt Lake City. Nu volgt de volgende road trip die ons eerst naar Bryce Canyon zal leiden. Mogelijks is er de volgende dagen geen internet, dus graag tot binnen enkele dagen...

Cheers

A Forest

Gegroet,

alweer een update vanuit de States, meerbepaald Sorona,CA.

Gisteren passeerden we de Sierra Nevada om via Lake Isabella in het Sequoia National Forest terecht te komen, waar we de gigantische Sequoia's mochten aanschouwen.
Het bezoek aan de General Sherman Tree (het grootste 'levend' wezen op aarde met zijn stambasis van 11 meter diameter en 85 meter hoogte) werd echter verstoord door het 'bezoek' van een zwarte beer. Een mogelijke komst van zulk een beer hield ons vorige nacht ook nog wel even wakker... gelukkig kwamen ze niet langs op de camping.

Vandaag reden we dan het Sequoia National Forest uit en maalden we weer een paar honderd kilometer (in totaal reden we al meer dan 1000 mijl of 1600 km) tot het Yosemite Nationaal Park. Dit park is vooral bekend omwille van Yosemite Valley, een prachtige vallei, uitgesneden door gletscherwerking.


Morgen rijden we richting San Francisco, waar we de stad wat zullen verkennen. Woensdagochtend ('s avonds in België) vertrekken we dan met de trein richting Salt Lake City.

Tot de volgende update!

Cheers

Feeling Hot Hot Hot

Terug internet beschikbaar, terug een update vanuit de States.

Ondertussen zijn we in Ridgecrest aanbeland met een bezoek aan Las Vegas en Death Valley achter de kiezen. De eerste een toonbeeld van Amerikaanse decadentie, het tweede een voorbeeld van hoe levend te verbranden... maar we leven nog!

De voorbije 2 dagen waren enorm zwaar en vermoeiend. Gisteren (vrijdag) omdat we 's avonds nog heel Las Vegas wilden verkennen nadat we rond een uur of 20u aankwamen en vandaag omdat de temperatuur van 37°C in Las Vegas nog niet genoeg was en we vandaag (zaterdag) tot 50°C te verduren kregen in Death Valley.De volgende dagen staan Sequoia NP en Yosemite NP op het programma en mogelijks zal er daar geen internet beschikbaar zijn.

Tot de volgende. Cheers!

Leaving on a jet plane

We zijn er!! Gezond en wel in Los Angeles en dat na 31 uur reizen met slechts hier en daar een dutje in een vliegtuigstoel.

We zijn volledig uitgeput, maar met een goede nachtrust (of zullen we toch wakker gehouden worden door de nachtvluchten op LAX??), zullen we morgen aan onze tocht met de auto beginnen. En dat zal gebeuren met een SUV. Oke, we zijn gezwicht voor de opmerkingen van de meneer achter de balie dat een middenklasse auto te weinig bagageruimte heeft, maar door wat af te pingelen hebben we een upgrade naar een quasi-jeep gekregen voor 100$ (voor de 5 dagen, all-inclusive).

Na een korte zoektocht ondanks een gekend adres hebben we dan ook onze eerste overnachtingsplaats gevonden: een typisch motel (jaja, onze kamerdeur grenst aan een balkon/buitengang) met tv, microgolf en twee king-size bedden. Op naar Las Vegas morgen met nog méér Amerikaanse stereotypes...

Maar nu eerst slapen!!

Eight days: a week

Jawel, het komt dichtbij... ons vertrek naar de States. De laatste voorbereidingen worden getroffen: ziekteverzekering wordt gecheckt, laatste benodigdheden worden gekocht, dollars worden besteld...

Volgende week donderdagochtend, 3u, is het zover. Dan vertrekken we richting Zaventem om de immense heenreis aan te vatten die ons 24 uur zal kosten tot in LAX. Je zal hier hopelijk regelmatig een update te lezen krijgen over hoe het ons daar vergaat, maar ondertussen kan u best zelf genieten van een welverdiende vakantie!!

Tot binnenkort,

een bijna-geproclameerde 'master in de geologie'

Hysteria

Wat een spannende week!

Eerst en vooral komt het einde van de thesis in zicht... de laatste hand wordt gelegd aan de tekst, nog kleine lay-out aanpassingen en dan het afdrukken. Dinsdag 9-6 is het dan allemaal voorbij... afgegeven en niets meer te veranderen.

De grootste spanning deze week kwam er door de aankondiging van de "Resistance Tour" van MUSE.... en... ze komen ook naar het sportpaleis in Antwerpen!

Meteen werd er een mail rondgestuurd naar alle mede-fans om samen dit spektakel te gaan bijwonen... en nu 4 dagen na de aankondiging zijn de tickets al in pre-sale gekocht en de groep telt momenteel al 11 personen. Het wordt super... en voor hen die nog niet op de hoogte zijn van MUSE's escapades ...

http://www.youtube.com/watch?v=j8WP7aOD_9Q&feature=channel_page

Tickets voor het sportpaleis zullen snel uitverkocht zijn...

Bon, terug in de realiteit... een thesis concludeert zelf nog niet...

Adie

Extreme ways

Even kort updaten voor hen die het willen volgen: ons reisschema

Reisschema USA juli 2009

09/07: vlucht naar LA
overnachting in LA
10/07: LA + rit naar Las Vegas
overnachting in Las Vegas
11/07: rijden Death Valley en verder richting Sequoia National Park
overnachting: op weg naar Sequoia National Park
12/07: Sequoia National Park
overnachting ten NW van SNP
13/07: Yosemite en verder richting San Francisco
overnachting op weg naar SF
14/07: San Francisco:
overnachting in San Francisco
15/07: trein naar Salt Lake City
bus & trein:
07:50 - 08:25: San Francisco, Ferry Building -- Emeryville [Amtrak 5006 Bus]
09:10 - 04:05 (16/07): Emeryville -- Salt Lake City [Amtrak 6 California Zephyr]
overnachting: in de trein
16/07: aankomst Salt Lake City + trip naar Bryce Canyon
trein: aankomst in Salt Lake City omstreeks 4:05u.
overnachting in Bryce Canyon of indien we er niet geraken ervoor
17/07: Bryce Canyon - Grand Canyon
overnachting aan Grand Canyon, eventueel in GC camping site
totale afstand SLC - GC = 950km
18/07: Grand Canyon - Monument Valley
auto: Grand Canyon - Monument Valley (400km)
overnachting in Kayenta
19/07: Monument Valley - Moab
auto: Monument Valley - Moab (300km)
overnachting in Moab
20/07: Moab - Salt Lake City
auto: Moab - Salt Lake City (350km)
overnachting: in Salt Lake City
21/07: trein naar Chicago
trein:
04:30 - 15:50 (22/07): Salt Lake City -- Chicago [Amtrak 6 California Zephyr]
overnachting: in de trein
22/07: Chicago
trein: aankomst in Chicago omstreeks 15:50u.
overnachting: in Chicago
23/07: Chicago + Lake Michigan
overnachting: in Chicago
24/07: Chicago + trein naar Washington
trein:
18:50 - 13:15 (25/07): Chicago, Union Station -- Washington, Union Station [Amtrak 30 Capitol Ltd]
overnachting: in de trein
25/07: Washington
trein: aankomst in Washington omstreeks 13:15u.
overnachting in Washington
26/07: Washington
overnachting in Washington
27/07: Washington
overnachting in Washington
28/07: trein naar New York + New York
trein :
09:25 - 12:45: Washington, Union Station -- New York, Penn Station [Amtrak 184 Northeast Regional]
overnachting in New York
29/07: New York
overnachting in New York
30/07: New York
overnachting in New York
31/07: vlucht naar Brussel

Born in the USA

Jaja, hier dan eindelijk een vervolg. En meteen ook een aankondiging dat ik meteen het leven van deze blog met minstens 4 maanden ga verlengen. Een lichte wijziging weliswaar van het Erasmusleven naar het avontuurlijke reisleven, maar daar maalt u waarschijnlijk niet om... het zijn en blijven "some moments out of a pretty normal life".

10 dagen geleden is de kogel eindelijk door de kerk gegaan... we gaan naar Amerika. En dit meerbepaald van 9 juli tot 1 augustus. Ik kan al zeggen dat we er deels een road trip van gaan maken in de Wild Wild West en deels een city-trip in de Big Cities (Chicago, Washington en NY).

Binnenkort meer details en voor de volhouders die af en toe nog eens kwamen piepen: welcome back!

Adie/Tot ziens/Cheers

The End

Ik ben thuis... het avontuur is voorbij... een eind dus ook van de regelmatige update over mijn avonturen. De komende weken en maanden zullen gewijd zijn aan thesiswerk.

Maar wie weet komt er nog een vervolg aan deze blog... kom dus af en toe nog eens kijken om nieuwe verhalen/plannen te vernemen.

Nog een laatste maal groet ik u op de Zwitserse wijze:

Adie!

Fun fun fun

De afgelopen dagen waren de laatste amusementsdagen van mijn Erasmusverblijf in Zürich. Vanaf nu is het enkel nog werken, inpakken en volgende week naar huis keren... Maar eerst dus even verslagen over vorige woensdag en donderdag.

Zoals reeds eerder gezegd, was Hans afgelopen week op bezoek en van die gelegenheid heb ik gebruik gemaakt om nog enkele "onbezochte plaatsen" in Zürich te verkennen. Eén daarvan was het Kunsthaus. Dit museum biedt een opvallend grote variëteit aan schilderkunst (en een beetje moderne beeldhouwkunst). Alle stromingen, gaande van de Vlaamse Primitieven tot de Im- en Expressionisten, zijn terug te vinden in het 2 verdiepingen tellende gebouw. Ook Belgische kunstenaars ontbreken niet en zo vonden we onder meer een Breughel, een Memling en een Magritte terug. Het is zeker een bezoek waard, des te meer omdat het op woensdag gratis te bezoeken is.

Eergisteren, donderdag, was het dan nog eens de moment om te gaan "schlitteln" (sleeën), een wintersport die in Zwitserland blijkbaar terug aan populariteit aan het winnen is. Met een Railawayaanbod van de SBB trokken we naar Beckenried aan de Vierwaldstättersee, vanwaar we met de lift tot aan de Klewenalp trokken. Vandaaruit kan je de langste "Schlittelweg" starten van heel centraal Zwitserland met een totale lengte van meer dan 6km. Echter, dit is de weg tot helemaal beneden in Emmetten en dan zou je een stuk bus moeten nemen en terug de lift om dezelfde tocht opnieuw af te leggen. Je kan anderzijds aan de Klewenalp ook een kortere lus "sleeën" en telkens met een stoeltjeslift weer naar het hoogste punt gebracht worden. Omdat deze lift ook in onze dagkaart inbegrepen was (net als de huur van de sleeën zelf ter onzer verbazing), legden we de plaatselijke lus wel zo'n 10 keer af. Het weer was wederom prachtig en het uitzicht op het Mittelland fenomenaal...

Tussen 13u en 14u was het plots immens druk op de Schlittelpiste en nadien was deze drukte weer voorbij, wat ons deed vermoeden dat lokale schoolgaande jeugd als lichamelijke opvoeding wel eens een uur "schlitteln" krijgt. Pijnlijk gevolg van dit uur was een kettingbotsing met enkele stoere kerels die voor een gevallen skiër niet wilden (konden) stoppen en vol op enkelen inbeukten die wel stopten. Ikzelf hield er uiteindelijk een stijve kuit en een gezwollen enkel aan over...

Voor het overige was het een prachtige lus met enkele snelle passages waar ook enkele sprongetjes gemaakt konden worden (het landen op de slee is dan ook wel weer pijnlijk). Gebruikmakend van de laatste bergfahrt deden we de lus boven nog een keer rond 16u om daarna het resterende stuk van de Schlittelpiste tot helemaal beneden in Emmetten af te leggen. Dit deel was om niet te zeggen nog spectaculairder met haarspeldbochten en anderzijds vrijwel rechte stukken van enkele honderden meter waar de snelheid gemakkelijk boven de 40km/u ging. Aangezien de gondelbaan tussen Emmetten en Stockhutte nog tot 17u30 operatief was konden we het laatste stuk van de Schlittelpiste nog een tweede keer afleggen om uiteindelijk bij valavond beneden aan te komen... net op tijd om de bus (en vervolgens de trein) te nemen richting Zürich. Eens terug voelden we enkel dat we een pijnlijke dag hadden beleefd...

Vandaag, zaterdag, was het dan gedaan met de fun... Hans vertrok en ik dacht te hervatten met het lezen van artikels voor de thesis, ware het niet dat Erika weer met een "probleem" afkwam... ze (samen met haar Russische toneelvriendin) moesten een beleidsnota op het internet terugvinden en afdrukken i.v.m. subsidies voor één of andere ... u raadt het al... toneelvoorstelling. Het ging om een document van meer dan 200 pagina's en aangezien ik geen printer zelf ter beschikking heb, mocht ik ook snel haar "nieuwe" printer installeren en alles afdrukken. De nodige "instapproblemen" zorgden er toch weer voor dat ik er bijna 2u zoet mee was.

Uiteindelijk kan ik dan nu beginnen met "effectief" verderwerken... van maandag tot en met donderdag volgt er nu nog een Block Course (dit betekent dat de hele cursus op 4 dagen gegeven wordt van 8u 's morgens tot 17u 's avonds) en vrijdag kan ik mijn stulpje hier opkuisen en leeg halen voor de afreis (met auto) op zaterdag...

Prettige week iedereen...

Adie

Work

Zoals beloofd: terug in het Nederlands of meerbepaald, het Vlaams, want uiteindelijk is er toch nog zo'n groot verschil tussen het Nederlands (Hollands) en het Vlaams... dat maak ik ze hier alleszins wijs.

Gisteren werd ik nog een keer aan het werk gezet... de vaste klusjesman ten huize Wickenweg 37 zit in Georgië dus werd ik gevraagd een kast in elkaar te knutselen. Gelukkig had ik in de late namiddag wat tijd en kon ik de IKEA-achtige bouwdoos beginnen uitpakken. Met volle moed en slechts een Zwitsers zakmes als gereedschap trok ik ten aanval...

Het viel echter serieus tegen... 56 schroeven vastdraaien in hout dat een structuur heeft waar geen vijzen in te krijgen zijn of nog beter wieltjes in een opening drukken die veel te klein is en waar kloppen met een hamer geen oplossing biedt...

Uiteindelijk na 2 en half uur en met pijnlijke handen kon ik het "kunstwerk" afwerken. Erika kan weer wat "rommel" in de Stube opbergen, want zoals die er nu bijligt lijkt het alsof het Israëlische leger gepasseerd is*.

Momenteel heb ik bezoek van Hans en als het weer blijft zoals vandaag (zonnig en vooral redelijk warm doordat het niet waait) kunnen we misschien nog een "Schlitteltag" inlassen op donderdag.

We zullen zien... in tussentijd wens ik jullie een prettige week!

Adie

*hier is geen enkele politieke mening aan verbonden

Butterflies & Hurricanes

There must be a first time for everything so... a first post in English because of the non-Dutch speaking persons (possibly) reading this.*

Last weekend I spent in Wallis, a "Kanton" in the south of Switzerland bordering to Italy. I was invited by Anna, a colleague from the Engineering Geology group, living in Visp. Saturday morning I left in Zürich together with Fabian, boyfriend of Anna and on our way to Visp, Sarah (who comes from Fribourg) joined us on the train.

The four of us, one Belgian and three Suiss, went in the afternoon to Belalp for good old sledging. "Good old" is pretty relative, because it was the first time I did sledging without another one having to pull all the time (as is the case in the Ardennes for example). With at least half a meter of (fresh) snow, it was ideal to throw yourself into the white stuff...of course we had snow fights... who wouldn't with such a huge amount of it?

In total, we descended two times with the sledge. Fabian and Anna on the first one, Sarah and I on the second sledge. It must be said that we, without any experience, did it quite good...surely in curves, only the steepest parts we failed a little bit :). The next day I discovered some blue lines on my leg from the sledge going over/under/against us. But no problem at all, we had a great time and I'm sure I never ate that much snow before...

In the evening, we made the typical Walliser dish: cholera. It was a pity I could not enjoy the meal that much because I didn't heal 100% from my cold earlier last week... Anyway, cholera is a dish you must eat when you didn't eat for ages, because everything you need is in there going from cheese to potatoes and cabbage...

Sunday morning Sarah had to leave (good luck girl with your report!), so we were only 3 to go to Riederalp. We went all the way to the top at Moosfluh by funicular, where we had a magnificent view on the Aletsch Glacier at one hand and the Matterhorn at the other hand. On a prepared track (this means that a machine has compacted the snow), we walked along the crest towards Riederalp again. On our way we enjoyed the spectacular view on the snowy mountains (of which more than 20 above 4000m) of which the Matterhorn took most attention because we saw it from more than 50km away.

Because it was only the second time I was in the Alps in winter, I felt like being in heaven all the time... I never saw that much snow and although the abundance of skiing tracks, it was very quite and silent. For the second day in a row we warmed our cold hands (and feet) with a hot chocolate at the end of the trip.

On monday Fabian had to leave, so we were only 2... We decided to go to Zermatt to have a closer view on the Matterhorn or as the Walliser people say: das Hooru. The fact that Zermatt is very touristic was pretty soon confirmed to me because a lot of "electrified" taxis drive through the street(s) and many "non-equipped" people stroll the shopping street... although Anna disagreed and told that there were only few tourists now. Together with a Japanese family on basket shoes and 3 photo cameras, we went up towards Gornergrat in the cog-wheel train. We got off at Rotenboden for a snow walk towards Zermatt. Again the weather was brilliant and the view was exquisite/splendid/glorious/... (can I say more words to tell how much I liked it Anna?). During our walk we always had an outlook on the Matterhorn, dressed in snow. It was a pretty long trip and the last part was through the woods on a small path... which reminded me of the walks we make in summer in Austria only this time you walk about 50cm above the summer track...

We warmed ourselves with a hot chocolate and a glühwein before finishing the walk at sunset in Zermatt. Then we returned to Visp where I took my backpack and got back to Zürich... the end of a marvelous weekend and the beginning of my "love" for Wallis and his people!

Hereby, I want to thank Anna and her family for letting me stay at their place. I enjoyed the "warm" atmosphere in your house. Furthermore, I want to thank Fabian and Sarah for the great time we had together... unfortunately only one (or two) days. I hope to see you all again in Belgium!

*This will be the only post written in English, next time I go back to the good old Flemish!

The road ahead

Het is alweer bijna 2 weken geleden en op die tijd heb ik er weer een trip Zürich - Laakdal - Zürich opzitten met ook nog enkele tussenstops in Leuven.

Alles samen veel op de baan dus en dat terwijl de gezondheid allesbehalve gezond is. Ochja, ik ben niet de enige, méér dan 5 % van de Vlamingen (en Nederlanders) hebben griep (bron: degrotegriepmeting.nl) en ook hier in Zwitserland gaan de verkoudheden en griepen als een lopend vuurtje rond... U kan het dus al raden: ook mijn huisgenoten hebben het hier al zitten. Voor alle duidelijkheid al van voor mijn terugkomst, dus ik ben niet de schuldige!

Om toch maar even mijn frustraties omtrent de treinreis kwijt te kunnen, spui ik hier maar even enkele anekdotes over de IRIS of de VAUBAN, want zo heten de treinen die tussen Brussel en Zürich sporen.

Allereerst is het duidelijk dat er 3 maatschappijen verantwoordelijk zijn, elk met zijn eigenshappen. Kort samengevat voor een traject Brussel-Zürich: in België loopt men vertragingen op door defecte signalisaties, werken aan weer maar eens versleten sporen, e.d.

Vervolgens loopt men in Luxemburg (die geen eigen vertegenwoordiging krijgen op de trein) en Frankrijk meer vertraging op omdat men het juiste "slot" niet meer heeft en ook omdat voor de Fransen het niet belangrijk is dat men de Zwitserse grens op tijd bereikt. In Zwitserland doet men er dan natuurlijk alles aan om de achterstand in te halen en als de vertraging een half uur of minder bedraagt, dan slaagt men daar nog bijna in ook. Zo ook gisteren werd een vertraging in Basel van 25 minuten gereduceerd tot 3 minuten in Zürich. Bedraagt de vertraging in Basel méér dan 30 minuten, dan schaft men het traject Basel-Zürich af omdat het toch geen zin heeft: er rijden genoeg andere treinen tussen Basel en Zürich.

Dat laatste kan blijkbaar niet gezegd worden van de trajecten tussen franse stations, want in het franse deel van het traject zit de IRIS (of VAUBAN) dan ook overvol. Ook en zelfs bij vertragingen moeten de mensen zelfs rechtstaan... iets wat je niet zou verwachten in een internationale trein. Dit doet insinueren dat er in Frankrijk geen verbindingen zijn tussen de steden Strasbourg en Mulhouse tenzij de IRIS.

Tot slot nog wat weer- en verkeernieuws voor hen die een reisje naar de Zwitserse Alpen plannen (waaronder ik trouwens*): tijdens mijn traject gisteren door zowel België, Luxemburg, Frankrijk en Zwitserland, heb ik enkel (verse) sneeuw gezien in de streek rond Libramont (jawel in België!). Voorts ligt er hier in het Zwitserse "Flachland" momenteel enkel nog wat restsneeuw (lees: daar waar hij opgehoopt lag, smelten de laatste kubieke centimeters weg), in de Alpen wordt sneeuw voorspeld tot in de dalen, maar tevens ook bewolking... of het ideaal is, weet ik ook niet.

Alleszins, morgen vertrek ik voor een weekendje naar Wallis met op het programma een bezoek aan Saas Fee, de Aletschgletsjer en Zermatt. Volgende week een verslag hierover. Voor iedereen in tussentijd een prettig weekend en vooral: een goede gezondheid!!

Adie

Sick and tired

Na een intense periode net voor Kerstmis, volgde afgelopen week nog een laatste rechte lijn naar het (voorlopig laatste) examen van vrijdag. Die laatste eindspurt ging gepaard met de eerste verkoudheid van het jaar. De koude, die deze winter nu al overduidelijk typeert, begint dus ook zijn tol te eisen.

Het examen verliep al bij al vlot, ondanks de grote hoeveelheid vragen (16... vergeleken met examens in Leuven die maximum 5-6 vragen tellen). De wereld blijft draaien natuurlijk en ondanks de koude, was er in de namiddag toch nog redelijk veel volk op de been in het centrum van Zürich... het zijn dan ook hier solden.

Gisteren bracht ik een bezoek aan Bern (en tegelijk aan een ESN*-vriendin, die in de buurt van Bern woont). Ze, de vriendin dus, leidde me rond in de Altstadt, toonde me bijvoorbeeld het bekende "berenhok", waar nu nog steeds beren zitten en waaraan Bern volgens een legende zijn naam dankt en we bezochten het Zwitserse Parlement inclusief rondleiding in de verschillende "Ratsaale".

Later in de namiddag trokken we naar Moosseedorf, alwaar Madlen woont. Enerzijds om op te warmen van de ijskoude temperaturen buiten (-5 à -6°) en anderzijds om iets te eten. Eén ding moet gezegd: Zwitsers zijn en blijven ongelooflijk vriendelijke mensen, want je moet het toch maar doen, nobele onbekenden meteen thuis uitnodigen... (zouden wij Belgen dat ook zo snel doen?)

Met de trein van 19u02 (Gleis7-abonnement, dus gratis na 19u reizen) trok ik dan alweer terug naar Zürich om daar snel in mijn bed te kruipen, want zoals gezegd... ik was redelijk "verkouden en uitgeput".

Dinsdag keer ik alweer terug naar België voor de vergadering met Fluxys een paar dagen later. Ik bereid me dus maar best alweer voor op een lange treinreis...gelukkige met "De Vliegeraar" (en nee, dat is geen reisbureau).

Adie.

Do you know it's Christmas?

Terug in het Zwitserland der Zwitsers, terug in de realiteit, terug in het solitaire leven (zoals men het het sociaal leven van dieren soms omschrijft). De knop omdraaien van solidair naar solitair betekent vooral: terug met de mp3 in de oren rondlopen, terug zelf koken en dus ook terug zelf de "was en de plas" in orde brengen...

Toen ik gisteravond na een reis die toch steeds 11 uur vergt in de Wickenweg arriveerde, merkte ik al meteen dat het "feest" was (en nog steeds is). Erika was namelijk getooid in een typisch Russisch baboesjkagewaad. Het was gisteren dan ook "kerstavond". Neen, u bent niet in slaap gevallen op 24 december en zonet pas wakker geworden, vandaag is het kerstmis voor de Russisch-orthodoxen, zo ook ten huize Blickle. De kerstversieringen zijn hier dan ook nog niet weg (al zal het nu wel nabij gaan komen veronderstel ik...).

Feestdag of geen feestdag, voor mij was het werkendag met als voornaamste taken het inslaan van voedsel en het "kuisen" van mijn leefruimte. Nadien moest ik me dan natuurlijk ook bezighouden met het studeren voor vrijdag. Het laatste échte examen dat ik moet afleggen, nadien is het thesissen, thesissen en nog eens thesissen geblazen.

Naar aloude traditie groet ik u ook nu op volledig Zwitserse wijze:

Adie!

The return

De feestdagen zijn voorbij, al moeten de 3 koningen nog wel passeren, terug tijd dus om aan het werk te gaan. De voorbereidingen voor het examen van volgende vrijdag zijn volop aan de gang. Dinsdag trek ik dan terug naar de Wickenweg in Altstetten, al zal het maar een korte passage zijn, want een week nadien keer ik al terug voor een vergadering met Fluxys. Tussendoor dus nog het examen Geological Site Investigations en een bezoek aan Bern op zaterdag.

Benieuwd hoe het er in Zwitserland aan toe gaat...