All good things ...

Vandaag was een zware dag... het geheel der atmosferische toestanden heeft daar zeker toe bijgedragen, maar hoofdzaak was de terugkeer naar... normaal! Afgelopen weekend had ik alweer bezoek. Ja, het begint zowaar routine te worden, maar ook deze keer (en eigenlijk geldt dit voor elk bezoek) was het weer hoogstaand bezoek. Zaterdagmiddag rond de klok van 15u40 arriveerde Nathalie in Zürich. Zoals gepland, haastten we ons meteen naar de Migros alwaar we de inkopen gingen doen voor een zelfgemaakte grandioze pizza. Als er één ding is dat ik geleerd heb klaar te maken in Zwitserland... dan is het pizza. Het resultaat 2 uur later mocht er zijn, de goedgevulde magen nog een uur later bleken net iets te vol...

Zondag stond een uitstap naar Luzern op het programma. Het "oude" stadje aan het Vierwalsstättermeer is gekend om zijn charmant en pittoresk centrum. Het weer was niet opperbest (lees: geen uren zonneschijn zoals ik gewend ben de afgelopen weekends in Zürich), maar de ligging en ook wel een beetje de "oude" gebouwen, maakten een bezoek wel waard. Als bekendste attractie is er de Kapelbrücke, die sinds 1993 nog net iets meer geschiedenis heeft... een trieste geschiedenis: door een brand werd een groot deel van de cultuur-historische schilderijen in/op de brug vernield. De sporen zijn nog duidelijk aanwezig... de brug is niet meer wat ze oorspronkelijk waarschijnlijk geweest is.

Via de middeleeuwse stadswallen (of toch stadsmuur, want slechts één kant van Luzern blijkt bescherming nodig gehad te hebben tegen ongewenste bezoekers), ging het dan verder richting Gletschergarten. Het bleef bij "richting", want een bezoek vond ik toch niet de moeite waard: stalen van stenen waarop sporen van een gletscher kan ik nog net wel in real-life gaan opzoeken in de Alpen en tekeningen van hoe Luzern in de laatste ijstijd er uit zou gezien hebben, lijken me toch ook wel passé (ja, ik ben volledig in 3D-modelleren ingewerkt).

Wel wandelden we nog via de "Seepromenade" tot aan het Verkehrshaus, op zich al de moeite maar door het late uur niet meer relevant om te bezoeken. De IMAX-cinema konden we wel nog "snel" bezoeken. Om het uur is er een vertoning van een kortfilm/documentaire op het grootste scherm ter wereld, maar liefst 19m op 25m. Echt impressionant en de documentaire over de Grand Canyon met geluidseffecten als zijnde je volledig er midden instaat maakten de 18CHF (€12) toch meer dan waard. Zeker in vergelijking met "gewone" cinematickets die hier ook standaard 16CHF kosten... en Kinepolistickets, die tegenwoordig ook al meer dan €9 kosten (bron: opstandige medestudenten in Leuven).

Afsluiten deden we het bezoek aan Luzern met een terugkeer langs het meer tijdens het avondschemeren en voor we de trein terug richting Zürich namen, pikten we beiden voor het eerst in 8 jaar tijd een "lunch" bij Mc Donalds mee... zijn die hamburgers daar echt zo klein? Wist ik totaal niet (meer)...

Gisteren, maandag, was er natuurlijk een onvermijdelijke les voor mij, dus kon Nathalie ook kennismaken met de Graduates Room in het nieuwe HIT-gebouw op Hönggerberg, alwaar ik al enkele uren gesleten heb. Het blijft een zeer geslaagd concept, de structuur van dit gebouw... misschien later kan ik hier enkele foto's van uploaden. Prachtig staaltje architectuur als je het mij vraagt... vooral als je bedenkt dat het efficiënt (op 1 jaar tijd) en zeer passief (wordt volledig verwarmd met aardwarmte) opgebouwd is.

Na de les trokken we terug naar het centrum (diegenen die mij bezoeken willen toch per se met de nieuwe trams in Zürich gereisd hebben). Van aan de Chinese Tuin wandelden we dan langs het meer (een iets mooiere promenade als je het mij vraagt in vergelijking met Luzern, ook al zijn de bergen op de achtergrond daar net iets hoger).

Vandaag was het dan (alweer) de dag van afscheid en zoals het spreekwoord zegt: aan alle mooie liedjes komt een eind, zo ook het mooie liedje van het weer. Vannamiddag begon het te regenen en voor vannacht wordt sneeuw voorspeld tot op 1000m. Is hiermee de periode van het mooie herfstweer afgesloten of krijgen we toch nog een laatste stuiptrekking komend weekend? Gelukkig kwam er 90 jaar geleden ook aan iets negatiefs een eind, dus dat balanceert het weemoedige gevoel...

Maar...ook nu is het weer werken geblazen: donderdag rapport binnen te leveren voor Basin Analysis, vrijdag een hoofdstuk Rock Magnetism te lezen en tegen maandag een presentatie voor Geothermics en Engineering Seismology te maken.

En avant... marche!