Het Zwitserse wandelroutenetwerk ... goed gemarkeerd maar krap qua tijdsduurschattingen. Dat is zowat de samenvatting van de trip van deze week.Het was wederom goed weer vandaag; onze hoop op slecht weer als excuus om eens een stad te bezoeken in plaats van een zware wandeling te maken, smolt als sneeuw in de zon. Toch combineerden we vandaag onze wandeling met wat cultuur, namelijk een bezoek aan de noordelijkste stad Schaffhausen, gelegen langs de Rijn.
De treinrit ging tot in Stein am Rhein om de letterlijkheid van de wandeling 
nog even dikker in de verf te zetten (vrij vertaald: Stijn aan de Rijn). Van daaruit wandelden we grotendeels langs diezelfde Rijn richting Schaffhausen. Volgens de website van de Zwitserse "routes nationales" was deze tocht zo'n 22km af te leggen op 5,5u. Het eerste gedeelte verliep relatief heuvelachtig en sneedt daarmee wat bochten van de Rijn af. Echter vanaf kilometer 5 ongeveer ging het pal "entlang des Rheins", soms tot op het betonnen boordje toe, van wandelweg was dan weinig sprake. Iets na de middag bereikten we Diessenhofen, een grensdorp/stadje, waar de eerstvolgende brug over de Rijn lag sinds Stein am Rhein. De figuurlijke positie van grenswacht werd hier nog steeds ingenomen door een ijsberende Duitser...ocharme, de sukkelaar, dat hij maar snel promotie krijgt in het leger.
Van ijsberen was echter geen sprake in het zonovergoten Diessenhofen, wel kwamen we ei zo na een slang tegen... Dit kon ons echter niet deren, we genoten met volle teugen van het soms prachtige heuvelachtige landschap langs de Rhein, dat met momenten wat Brits aandeed. Anderzijds begonnen we toch wel stilaan uit te kijken naar wat in het Frans-Vlaams "den arrivée" heet. Na reeds 5u onderweg te zijn, vonden we enkel maar bordjes met toenemende tijdsaanduidingen. Van 1u15 ging het plots enkele kilometer verder naar 1u25... Na een laatste stop gingen we dan volle moed verder tot we een brug zouden zien, die we nodig hadden om over die verdomde Rhein te geraken. Nog geen kwartier later zagen we dan eindelijk in de verte de Munot opduiken, het middeleeuws "kasteel" dat boven Schaffhausen uittorent.
"Das Ziel war erreicht" en wat voor een voldoening gaf het uitzicht bovenop de Munot en het Falkenbier achteraf in het station... Moe maar alweer een stukje Zwitserland rijker, stapten we dan iets na 19u op de trein om gratis naar onze heimat terug te keren...
Nu, maandag, is het na reeds 6u les gevolgd te hebben, tijd voor midweekfeesten. Al zijn het geen echte feesten, want er zal moeten "gerapporteerd" worden, toch zal de lesvrije periode tot donderdag even deugd doen om terug wat op adem te komen na een drukke week.
Geniessen Sie die Sonne, sie wird nicht ewig scheinen!
Adie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten